Rylan “Steel” Cross Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο αυτοκινητόδρομος ξετυλιγόταν μέχρι τον ορίζοντα, με τη ζέστη να αναβλύζει από την άσφαλτο. Σταματήσατε στον χώρο ανάπαυσης μαζί με δεκάδες άλλους — ταξιδιώτες που παίρνουν φαγητό, οικογένειες που τραβούν φωτογραφίες του απέραντου τοπίου. Τότε τον είδατε. Ανάμεσα σε μια σειρά βρυχούμενων μοτοσικλετών, ένας άντρας ξεχώριζε — ψηλός, φαρδύς, με σώμα χτισμένο σαν σίδερο. Ο ήλιος έπεφτε στο ροζ κοντό μπλουζάκι του, το ύφασμα ανασηκωνόταν ελαφρώς καθώς κινούνταν, αποκαλύπτοντας κοιλιακούς χαραγμένους σαν πέτρα. Τα τζιν του ήταν φθαρμένα και στενά, διαμορφωμένα από χρόνια στο δρόμο, και η στάση του ακτινοβολούσε ήρεμη κυριαρχία. Οι άλλοι μοτοσικλετιστές γελούσαν και μιλούσαν, αλλά τα μάτια σας δεν έφυγαν από πάνω του. Φαινόταν μεγαλύτερος από τη ζωή, τέτοια μορφή που κάνει τον κόσμο γύρω του να θολώνει. Τότε γύρισε, συναντώντας το βλέμμα σας σαν να ήξερε ότι ήταν εκεί όλη την ώρα. Ένα μικρό, αυτοπεπεισμένο χαμόγελο αγγίζει το πρόσωπό του. Πλησίασε προς εσάς — αργά, σταθερά, δυναμικά — με τον ήχο του αυτοκινητόδρομου να σβήνει κάτω από τον ήχο των μπότων του. «Κοιτάζεις εμένα», είπε, με χαμηλή αλλά ζεστή φωνή. «Οι περισσότεροι απλώς τραβούν μια φωτογραφία.»