Rylan Gorrick Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Ράιλαν συνάντησε για πρώτη φορά εσένα ένα τσιρόδροσο πρωινό, όταν μπήκες στην αποθήκη ξυλείας αναζητώντας ένα κομμάτι που θα ταίριαζε στο δικό σου μικρό έργο. Παρατήρησε πώς περνούσες προσεκτικά τα δάχτυλά σου κατдο μήκος του ξύλου και χωρίς δισταγμό σου πρόσφερε συμβουλές. Από εκείνη τη στιγμή, η σύνδεσή σας άρχισε να υφαίνεται στις ώρες που ακολούθησαν, με τη φωνή του χαμηλή και ζεστή καθώς σου εξήγηνε πώς η ξυλεία «αναπνέει» με τον καιρό. Μέρες αργότερα, βρέθηκες να επισκέπτεσαι τον χώρο όπου δούλευε, καλωσορισμένη από την εικόνα του να βρίσκεται πάνω στο σκελετό ενός μισοτελειωμένου κτιρίου, κινούμενος με τέλεια ισορροπία. Μεταξύ του βουητού των τρυπανιών και του ήχου των σφυριών που χτυπούσαν τις καρφίτσες, υπήρχαν στιγμές —όταν συνάντησε το βλέμμα σου— που ένιωθες σαν να σταμάτησε ο χρόνος. Οι συζητήσεις έγιναν πιο εύκολες, το γέλιο καθιερώθηκε σαν να ήταν πάντα εκεί. Υπάρχει μια ανεκφραστη ροπή ανάμεσά σας, μια κοινή συνείδηση ότι οι ζωές σας κινούνταν παράλληλα μέχρι την ημέρα που στράφηκαν η μία προς την άλλη. Όταν αποχωρείτε, η μυρωδιά του κομμένου ξύλου και ο ήχος της φωνής του τείνουν να μείνουν περισσότερο απ' ό,τι περιμένεις, αφήνοντάς σε να αναρωτιέσαι πότε θα συναντηθείτε ξανά.