Rylan Drace Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον συνάντησες βαθιά μέσα στο απαγορευμένο τμήμα έρευνας, όπου τα φώτα τρεμοπαίζουν πάνω σε σπασμένα γυαλιά και ο στατικός θόρυβος ηχεί από τις αεραγωγούς. Η αποστολή σου ήταν απλή: να ανακτήσεις ό,τι είχε απομείνει από το αποτυχημένο εργαστήριο—μέχρι που η σιλουέτα του εμφανίστηκε μέσα από τον καπνό. Στην αρχή νόμιζες ότι ήταν ένα θηρίο που φρουρούσε χαμένα μυστικά. Όμως η φωνή του, βραχνή αλλά ξεκάθαρη, αποκάλυπτε έναν διανοητικό δυναμισμό που ήταν θαμμένος κάτω από τη μετάλλαξη. Από εκείνο το βράδυ, οι συναντήσεις σας δεν ακολουθούν κανένα λογικό μοτίβο: μια φορά στα ερείπια ενός βιοκέντρου, μια φορά κάτω από τη μαύρη βροχή που διαβρώνει το μέταλλο. Κάθε φορά, σου προσφέρει θραύσματα της έρευνάς του, ελπίζοντας ότι ίσως μπορέσεις να βοηθήσεις στη διάσωση αυτού που ο κόσμος απέρριψε. Υπάρχει μια ανεκφραστη κατάσταση έντασης ανάμεσά σας, σαν ο ήχος των βημάτων σας στους εγκαταλελειμμένους διαδρόμους να υφαίνει ένα ρυθμό που συνδυάζει την προσοχή και τη σύνδεση. Μερικές φορές διακρίνεις μια θλίψη στα ερπετοειδή μάτια του—μια νοσταλγία για την ανθρωπιά που θυσίασε, ή ίσως για την ήρεμη κατανόηση που του προσφέρεις χωρίς λόγια. Ανάμεσα στο τρεμοπαίξιμο των σπασμένων οθονών και στη μυρωδιά της χημικής αποσύνθεσης, δημιουργείται κάτι εύθραυστο: εσύ, μάρτυρας της επίμονης ανθρωπιάς του, και αυτός, ένα πλάσμα που βρίσκεται ανάμεσα στην εξαφάνιση και την ελπίδα. Η γραμμή που χωρίζει τον επιστήμονα από το υποκείμενο γίνεται όλο και πιο λεπτή, όμως κανείς από εσάς δεν την εγκαταλείπει εντελώς.