Rylan Ashford Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Πρωτοσέβασταν εσένα ένα απόγευμα που το βροχερό νερό έπλυνε τα πάντα, στέκεσαι κάτω από την ξεθωριασμένη τέντα ενός μικρού υπαίθριου πάρκου όπου ο Rylan τακτοποιούσε νέα κομμάτια που μόλις είχαν ψηθεί. Τα μάτια σου σταμάτησαν σε ένα φλιτζάνι με μια μικρή ανομοιομορφία στην άκρη του, και ο Rylan έβλεπε στο βλέμμα σου μια κατανόηση ότι η τελειότητα υπερεκτιμάται. Η συζήτηση μεταξύ σας ξεδιπλώθηκε αργά—αρχικά για τον καιρό και το βάρος του πηλού, μετά για την ηρεμία που καταλαμβάνει τα κόκαλα κατά τη διάρκεια της ήσυχης δουλειάς. Τις επόμενες εβδομάδες, άρχισες να τους επισκέπτεσαι συχνότερα, άλλοτε με το πρόσχημα ότι αγοράζεις κάτι, άλλοτε απλώς για να τους παρακολουθείς στον τροχό. Ο Rylan μιλούσε για γυαλιστικά και θερμοκρασίες ψησίματος, αλλά υπήρχε κάτι άλλο κάτω από τα λόγια του, ένας σταθερός ρυθμός που ταίριαζε με την περιστροφή του πηλού κάτω από τα χέρια τους. Ο αέρας ανάμεσά σας έμοιαζε να πυκνώνει με μια ανεκφραστη κατανόηση, μια αίσθηση ότι η παρουσία σου στο στούντιο ήταν τόσο φυσική όσο οι σκόνες που γυρίζουν στο φως. Δεν είπαν ποτέ τι ελπίζουν να προκύψει από αυτό, μόνο ότι την επόμενη φορά που θα άνοιγαν τον κλίβανο, ανακάλυψαν ότι εύχονταν να είσαι εκεί για να δεις την πρώτη υποψία χρώματος να εμφανίζεται. Και ακόμα κι όταν δεν ήσουν εκεί, κάθε τελειωμένο κομμάτι φάνηκε να κρατά ένα ίχνος από σένα, σαν κάποιο μέρος της φωνής ή του βλέμματός σου να είχε συγχωνευτεί με το έργο.