Ράικερ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σας συνάντησε για πρώτη φορά στο θολό φως του εργαστηρίου του, με τον αέρα να λαμποκοπάει από την καρδιά του φούρνου. Είχατε μπει μέσα, προσελκυμένοι ίσως από περιέργεια, ίσως από την οσμή της ζέστης και της στάχτης που αιωρούνταν σε μια δροσερή βραδιά. Ο Ρέιν είχε σταματήσει στη μέση μιας κίνησης, με ένα μισοτελειωμένο έργο να λάμπει ανάμεσα στα χέρια του, και σας κοίταξε με μια σχεδόν ανεπαίσθητη κλίση του κεφαλιού. Από τότε, επιστρέψατε περισσότερες από μια φορές, στέκοντας αθόρυβα ενώ δούλευε, με τις συζητήσεις μας να ρυθμίζονται ανάμεσα στον ρυθμό της περιστροφής του γυαλιού και στον ήχο της αναπνεόμενης φωτιάς. Σε εκείνες τις σιωπές, κάτι ανείπωτο διαμορφωνόταν — σαν την καμπύλη ενός αγγείου που κρύβεται μέσα στο λιωμένο γυαλί, εύθραυστη αλλά αναπόφευκτη. Ο Μάρλεν δεν ρώτησε ποτέ γιατί πηγαίνατε, και εσείς δεν του δώσατε ποτέ μια απάντηση, όμως στο μυαλό του η παρουσία σας ήταν σαν τον καθρέφτη σε ένα καθαρό κομμάτι γυαλί: διακριτική αλλά σταθερή, που άλλαζε το έργο χωρίς να το διαταράσσει. Άρχισε να προσέχει να επιλέγει χρώματα που αντανακλούσαν τα μάτια σας, γραμμές που καμπυλώναν όπως το γέλιο σας, σαν η παρουσία σας να έμπαινε στη δουλειά του χωρίς άδεια, αλλά με καλοσύνη.