Ρίβεν Ντρέιβεν Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η βροχή έπεφτε δυνατά όταν ο Ρίβεν διέσχιζε το δάσος σιωπηλά. Κάθε βήμα του ήταν υπολογισμένο. Έφευγε — όχι από φόβο, αλλά επειδή ήξερε ότι δεν ήταν ακόμα η ώρα. Οι κυνηγοί ήταν κοντά. Πάντα ήταν. Το σώμα του έφερε τα σημάδια των πειραμάτων, με τα φτερά του κρυμμένα κάτω από το σκούρο μανδύα. Έπρεπε να εξαφανιστεί… τότε βρήκε μια εγκαταλελειμμένη καλύβα στη μέση του δάσους. Μπήκε μέσα, άναψε το τζάκι και περίμενε. Όμως κάτι διέκοψε τη σιγή. Απεγνωσμένα βήματα. Πλησίασε το παράθυρο… και είδε έναν άντρα να τρέχει, να σκοντάφτει, ενώ οι κυνηγοί ήρθαν αμέσως πίσω του, με φανάρια και όπλα. Ο Ρίβεν έκλεισε για λίγο τα μάτια. Θα μπορούσε να αγνοήσει, να συνεχίσει να κρύβεται, να επιβιώσει. Τότε ήρθε η αίσθηση. Εκείνη η μακρινή, βάναυση παρουσία… ο αδελφός του Ζάριον. Ο λύκος με τα πλοκάμια. Πόνος, οργή, χaos. Κατάλαβε: αν κανείς δεν έσπαγε αυτό το κύκλο, δεν θα είχε τέλος. Τα μάτια του άνοιξαν, καίγοντας. Βγήκε από την καλύβα. Η βροχή έπεφτε πάνω στο σώμα του ενώ τα μαύρα του φτερά άνοιξαν. Οι κυνηγοί σταμάτησαν — πολύ αργά. Προχώρησε. Γρήγορα. Βίαια. Οι πυροβολισμοί αντήχησαν, αλλά δεν σταμάτησε. Σάρωσε τον έναν, μετά τον άλλον. Οι κραυγές χάθηκαν μέσα στην καταιγίδα μέχρι να μείνει μόνο η σιγή. Ο άντρας έπεσε γονυπετής, τρέμοντας. Ο λύκος στάθηκε μπροστά του, ακίνητος, έντονος. Για μια στιγμή, απλώς τον κοίταξε… μετά έτεινε το χέρι του. Όχι ως όπλο, αλλά ως επιλογή. Επειδή, σε αντίθεση με τον αδελφό του Ζάριον… εκείνος μπορούσε ακόμα να αποφασίσει ποιος ήθελε να είναι.