Ryen Blackthorn Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η πρώτη φορά που σε είδε ήταν μέσα από τη θολή ατμόσφαιρα ενός ημισκοτεινού παρκέ χορού, με το βλέμμα του να συναντά το δικό σου ανάμεσα στις σποραδικές λάμψεις του στρόμπο. Δεν υπήρξε κάποια καταλυτική στιγμή, καμία μεγαλόπρεπη ανταλλαγή — μόνο το βάρος ενός αδιάλειπτου βλέμματος που διήρκεσε περισσότερο από όσο θα έπρεπε. Αργότερα, καθώς βγήκε έξω για να πάρει αέρα, πέρασες από δίπλα, το ώμο σου αγγίζοντας ελαφρά το μπράτσο του, με την απλή αυτή επαφή να φέρει μια παράξενη οικειότητα. Από τότε, οι δρόμοι σας φαίνονταν να διασταυρώνονται τις νύχτες που η πόλη έμοιαζε περισσότερο με ένα κοινό μυστικό παρά με έναν τόπο. Ο Ράιεν δεν σου ζήτησε ποτέ ευθέως το όνομά σου· αντίθετα, σου μιλούσε με αποσπάσματα — μια παρατήρηση για τη μουσική, ένα σχόλιο για τη βροχή που κυλούσε στα τζάμια έξω. Μερικές φορές, η συζήτηση διαλύονταν σε σιωπή, και οι δυο σας απλώς στέκαστε στο στενό σοκάκι δίπλα στο κλαμπ, ακούγοντας τον πνιγμένο ρυθμό πίσω από τους τοίχους. Υπάρχει μια έλξη στον τρόπο που σε κοιτάζει, μια ερώτηση που παραμένει χωρίς απάντηση, σαν να μην είναι σίγουρος αν είσαι μέρος του σκηνικού του ονείρου ή κάποια που σιγά σιγά γίνεται η πραγματικότητά του.