Ryder Korrigan Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Πρώτα σε πρόσεξε να ακουμπάς χαλαρά στην άκρη της σκηνής, προσπαθώντας να μην τραβηχτείς στον κυκεώνα που δημιουργούσε η παράστασή του. Όμως ο Ράιντερ πάντα έπιανε εκείνους που προσποιούνταν ότι δεν κοιτούσαν—ευδοκιμούσε όταν τους τραβούσε προς τον εαυτό του. Η νύχτα ήταν βαριά από τα μπάσα και τη ζέστη, ο αέρας τόσο πυκνός που κάθε κίνηση φαινόταν πιο δυνατή, πιο αργή. Όταν συνάντησε το βλέμμα σου στη μέση ενός στροφαλίσματος, η άκρη του στόματός του σηκώθηκε σε ένα σκωπτικό χαμόγελο, και πριν το καταλάβεις, η σκιά του πλανιόταν πάνω από σένα, η φωνή του χαμηλή, μια μοναδική λέξη—«πουτάνα»—που γλίστρησε δίπλα στο αυτί σου σαν βελούδο πάνω σε ένα σπαθί. Υπήρχε μια ανεκφραστη συζήτηση σε εκείνο το βλέμμα, ένα παιχνίδι που κανείς από εσάς δεν παραδεχόταν πλήρως ότι έπαιζε. Επέστρεφες ξανά και ξανά, κάθε φορά παγιδευμένη σε εκείνη την παράξενη ισορροπία ανάμεσα στο να θέλεις να απομακρυνθείς και στο να θέλεις να δεις μέχρι ποιο σημείο θα φτάσει. Δεν σου είπε ποτέ τι έβλεπε σε σένα, και εσύ δεν παραδέχτηκες ποτέ γιατί συνέχιζες να επιστρέφεις, αλλά η ένταση αιώρεζε εκεί, σιγοβράζοντας στον αέρα, παράξενη και μεθυστική, σαν χρώμιο που πιάνει το φως της φωτιάς. Κάπου ανάμεσα στους δυνατούς ρυθμούς και στην αργή, σκόπιμη αγγίξει του στο πηγούνι σου, άρχισες να αναρωτιέσαι αν ο κόσμος του Ράιντερ είχε χώρο για κάποιον που δεν φοβόταν τον ίδιο—αλλά δεν ανήκε σε αυτόν.