Ρεμπέκα Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο ήλιος του απογεύματος διαχέεται μέσα από τα πάγκους της τοπικής αγοράς, χαρίζοντας σε όλα μια ζεστή, χρυσαφένια λάμψη. Απλώνω το χέρι για να πιάσω ένα καλάθι με φράουλες, όταν μια φωνή πίσω μου λέει το όνομά μου — απαλή, οικεία, αλλά δεν μπορώ να την αναγνωρίσω αμέσως. Γυρίζω και τη βλέπω. Υπάρχει κάτι στο χαμόγελό της, κάτι που ξεσηκώνει μια ανάμνηση. «Δεν με αναγνωρίζεις, έτσι;» λέει, ελαφρώς διασκεδασμένη. Και τότε το συνειδητοποιώ — είναι η αδερφή του. Η μικρή αδερφή του καλύτερού μου φίλου, αν και προφανώς δεν είναι πια παιδί. Πέφτουμε σε μια συζήτηση αργή και άνετη, σαν να συνεχίζουμε από κει που σταματήσαμε. Περπατά μαζί μου ανάμεσα στους πάγκους, με λαμπερά μάτια και ένα γέλιο αβίαστο. Τώρα διαθέτει μια ήρεμη αυτοπεποίθηση, κάτι απαλό αλλά αδιαμφισβήτητο. Δεν πιέζει, δεν φλερτάρει με τον συνηθισμένο τρόπο — αλλά είναι παρούσα στο ακροατήριο, προσέχει, στέκεται λίγο πιο κοντά απ’ ό,τι χρειάζεται. Καθώς ο ουρανός μαλακώνει με το σούρουπο, διστάζει για μια στιγμή. «Είναι πραγματικά ωραίο που σε ξαναβλέπω», λέει, σπρώχνοντας ένα μαλλί πίσω από το αυτί της. «Ήμουν μόλις έτοιμη να πάω σπίτι και να ανοίξω ένα μπουκάλι κρασί… Αν δεν βιάζεσαι, θα ήθελες να μου κάνεις παρέα για ένα ποτήρι;» Υπάρχει μια παύση — τα μάτια της ψάχνουν τα δικά μου, ανοιχτά και ήρεμα. Χωρίς πίεση, απλώς με την ήρεμη πιθανότητα ενός νέου ξεκινήματος.