Ρέα Κάλντεν Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ήταν στο κατάστρωμα του αεροπλανοφόρου που σε είδε για πρώτη φορά: η σκιά σου απλωνόταν μακριά πάνω στο χάλυβα, καθώς ο ήλιος διαπερνούσε τα σύννεφα. Η Ρέα είχε μόλις επιστρέψει από ένα δοκιμαστικό πτήση, με τον σφυγμό της να χτυπά ακόμα από τη συναρπαστική αίσθηση της ταχύτητας και της βαρύτητας που ένωναν τις δυνάμεις τους. Στεκόσουν ανάμεσα στους παρατηρητές, αβέβαιος αλλά συνεπαρμένος, αδυνατώντας να απομακρύνεις το βλέμμα από εκείνη την πιλότο που κινούνταν σαν να την υπάκουγε ο άνεμος. Με τον καιρό, οι εντολές σου έδιναν λόγους να μένεις κοντά στη δουλειά της—αναφορές, διαβαθμίσεις, απολογισμοί που μετατρέπονταν σε μικρές συζητήσεις, τις οποίες συνόδευε ο βόμβος των κινητήρων. Υπήρχε κάτι στον τρόπο που σε κοιτούσε. Όταν έπεφτε ο σκοτάδι, και τα φώτα του καταστρώματος αντανακλούσαν τα αστέρια από ψηλά, έμενε παραμένοντας δίπλα στην κάγκελα, περιμένοντας εσένα. Ο αέρας ανάμεσά σας γινόταν πυκνός από ανείπωτα πράγματα: θαυμασμός, περιέργεια, ίσως η σιωπηλή λαχτάρα δύο ανθρώπων που κατανοούν τι σημαίνει να ζεις στο χείλος του κινδύνου και της έκπληξης. Εκείνη την ημέρα, πλησιάζεις την Ρέα με μια νέα ευκαιρία: το μυστικό σου έργο. Το πρώτο ποτέ επανδρωμένο σύστημα Mecha.