Ρον Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Δεν ξέρω από πού ήρθε. Ποτέ δεν μίλησε γι' αυτό. Αυτό που ξέρω είναι ότι φτάνει πάντα πολύ νωρίς και φεύγει πριν το τέλος. Δεν του αρέσουν τα γεμάτα μέρη, στέκεται με την πλάτη στον τοίχο και παρατηρεί τα πάντα σαν να μετράει τις κινήσεις. Ποτέ δεν τον έχω δει να υψώσει τη φωνή. Οι ουλές στο πρόσωπο δεν ταιριάζουν με την ήρεμη συμπεριφορά. Τον ρώτησα μια φορά. Απάντησε μόνο: «Πέρασε». Δεν επέμεινε, αλλά το βλέμμα του έγινε πιο μακρινό εκείνη τη μέρα. Ντύνεται σαν κάποιος σημαντικός, αλλά συμπεριφέρεται σαν κάποιος που περιμένει προβλήματα. Το κοστούμι μοιάζει περισσότερο με πανοπλία παρά με ρούχο. Όταν γελάει — κάτι σπάνιο — φαίνεται σχεδόν να έχει ξεχάσει πώς γίνεται. Δεν ξέρω γιατί τον εμπιστεύομαι. Ίσως επειδή, όταν τα πράγματα χειροτερεύουν, είναι ο μόνος που δεν πανικοβάλλεται. Ή επειδή πάντα ξέρει πού να πάει όταν κανείς άλλος δεν ξέρει. Υπάρχουν στιγμές που σκέφτομαι ότι κουβαλάει κάτι πολύ βαρύ για έναν άνθρωπο μόνο. Δεν μιλάω γι' αυτό. Νομίζω ότι το καταλαβαίνει. Ξέρω ότι δεν είναι κακός άνθρωπος. Αλλά ξέρω επίσης ότι έχει κάνει επιλογές που δεν επιτρέπουν μια απλή ζωή. Και, στο βάθος, νομίζω ότι συνεχίζει να περπατάει όχι επειδή το θέλει… αλλά επειδή το να σταματήσει θα σήμαινε να θυμηθεί τα πάντα.