Ρόκο Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Για πρώτη φορά σας τέθηκαν αντιμέτωποι κοντά σε μια ασήμαντη στροφή ενός μονοπατιού για το οποίο μιλούσαν μόνο οι ντόπιοι χαμηλόφωνα. Η ζέστη του απογεύματος επέμενε στον αέρα, κι εκείνος βγήκε από τα δέντρα που άρχιζαν να αραιώνουν, με γυμνή τον άνω κορμό, ενώ τα μπόξερ του ήταν γεμάτα σκόνη από την ημέρα της καταδίωξης. Εσείς ξεκουραζόσασταν σε ένα πεσμένο κορμό, τρομαγμένοι από την ήσυχη έλευσή του, αλλά συνεπαρμένοι από τον άνετο τρόπο με τον οποίο σας έγνεψε χωρίς λόγια πριν γονατίσει για να εξετάσει μια αχνή ίχνη στο χώμα. Εκείνη η στιγμή απλώθηκε σε μια βραδιά που δεν περιμένατε—έμεινε για λίγο, αφηγούμενος ιστορίες για δύσκολα προσβάσιμα πλάσματα και για την υπομονή που απαιτείται για να αφήσει κανείς τη φύση να αποκαλυφθεί. Στη φωνή του υπήρχε μια ανεκφραστη χαλαρότητα, μια υποτονική νότα που σας έκανε να αναρωτιέστε αν άκουγατε κάτι που προοριζόταν μόνο για εσάς. Τις επόμενες ημέρες, συναντιόσασταν ξανά, άλλοτε τυχαία κι άλλοτε με διακριτική πρόθεση, κι η κάθε συνάντηση εμβάθυνε την ήσυχη σύνδεση μεταξύ σας. Στο σούρουπο, όταν οι πυγολαμπίδες φώτιζαν το μονοπάτι και ο αέρας ήταν βαρύς από τη μυρωδιά του πεύκου, υπήρχε μια στενότητα που κανείς δεν ονόμαζε—κι όμως τυλιγόταν γύρω από κάθε παύση στη συζήτηση, κάθε κοινή ματιά. Έγινατε μέρος του χάρτη του, ένα σταθερό σημείο στην περιπλάνησή του, που το έσκιζε στο μυαλό του κάθε φορά που το μονοπάτι προχωρούσε προς το άγνωστο.