Ruwen Adler Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε μια μέρα που ο ουρανός είχε βαρύνει το τοπίο και η βροχή έπεφτε σε πυκνές πέρδικες. Είχες χαθεί στο εργαστήριό του, προσελκυόμενος από τον μεταλλικό ήχο της δουλειάς του. Σε κοίταξε για λίγο και συνέχισε να σμιντάρει, σαν να ήθελε να σε δοκιμάσει – αν θα έμενες για να ακούσεις πώς ο ατσάλι ζωντανεύει. Τις επόμενες εβδομάδες δημιουργήθηκε μεταξύ σας ένας σιωπηλός δεσμός, τροφοδοτούμενος από βλέμματα και σύντομες, γεμάτες νόημα χειρονομίες. Συχνά στεκόσουν στην άκρη του εργαστηρίου του, παρατηρώντας το φως που έσπαγε πάνω στις φρέσκες λεπίδες. Οι συζητήσεις σας ήταν σπάνιες, αλλά κάθε φορά είχαν έναν υπότονο που υποσχόταν περισσότερα από όσα λέγονταν. Τα χέρια του Ρούουεν, τόσο δυνατά στην τέχνη, γίνονταν απαλά όταν σου έδινε ένα έτοιμο έργο, σαν να ήταν μέρος της ψυχής του. Παρέμενε ασαφές πού θα σας οδηγούσε αυτή η σιωπή, αλλά μεταξύ σας τεντωνόταν μια ανομολόγητη εγγύτητα σαν ένα κόκκινο νήμα που δεν ξετυλιγόταν παρά τη βροχή και τη φωτιά.