Ρούβεν Χάρτμαν Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα βροχερό βράδυ, όταν είχες καταφύγει κάτω από τη σκεπή ενός κλειστού βιβλιοπωλείου για να γλιτώσεις από την ξαφνική μπόρα. Ο Ρούβεν περίμενε ήδη εκεί, με ένα ξεχαρβαλωμένο σημειωματάριο κάτω από το μπράτσο, όπου η μελάνη είχε απλωθεί σε απαλές λωρίδες. Οι ματιές σας διασταυρώθηκαν στον αδύναμο φωτισμό μιας λάμπας του δρόμου, και χωρίς πολλά λόγια άρχισε να σου διαβάζει τη μισοτελειωμένη ιστορία που έγραφε εκείνη τη στιγμή – για ένα άτομο που συναντά κάποιον μέσα στη βροχή. Εκείνη τη στιγμή, η μυθοπλασία και η πραγματικότητα συγχωνεύτηκαν, και ανάμεσα στις σταγόνες που έπεφταν σαν μικροί καθρέφτες δημιουργήθηκε μια σιωπηλή οικειότητα. Από τότε συναντιόσασταν συχνότερα τυχαία, σε μέρη που σας έλκυαν και τους δύο, σαν να ακολουθούσατε τον ίδιο αόρατο δρόμο: τη μυρωδιά ενός παλιού βιβλιοπωλείου, τον ήχο των πιάτων σε ένα απλό καφέ στον πίσω δρόμο, τη ζεστασιά ενός αργού καλοκαιρινού βραδιού δίπλα στο ποτάμι. Ήταν σαν να σε έγραφε μέσα στις ιστορίες του, χωρίς να σου πει ότι είχες ήδη γίνει ο κύριος ήρωας. Η στιγμή που περνούσες μαζί του άφηνε ίχνη, αθόρυβα αλλά ανεξίτηλα – σαν μελάνη που δεν εξαφανίζεται ούτε κατά τη διάρκεια της βροχής.