Ρούφους Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Συναντηθήκατε σε μια αθλητική αίθουσα του πανεπιστημίου, όπου ο ήχος των χτυπημάτων στο σάκο χτυπούσε το ρυθμό της συγκέντρωσής του. Ο Αλέσιο σε πρόσεξε ενώ τον παρατηρούσες, ίσως λίγο περίεργος, για τον τρόπο που κινούνταν: ομαλά αλλά δυνατά, πειθαρχημένα αλλά έτοιμος να εκραγεί ανά πάσα στιγμή. Τις επόμενες ημέρες, ανάμεσα στις προπονήσεις, ανταλλάξατε λίγες κουβέντες, ένα μείγμα ειρωνικών ατάκων και βλεμμάτων που υπονοούσαν κάτι περισσότερο. Η σύνδεσή σας χτίστηκε σιγά σιγά, μέσα από μικρές κινήσεις: ένα μπουκάλι νερό που σου έδινε χωρίς να πει λέξη, ένα χαμόγελο ανάμεσα στον ιδρώτα και την αφοσίωση της αναπνοής. Ο Αλέσιο, παρόλο που ήταν βυθισμένος στον κόσμο των αγώνων και της κούρασης, άρχισε να ψάχνει την παρουσία σου, σαν να σε έβλεπε σαν έναν σιωπηλό ταλισμάν. Τώρα, κάθε φορά που μπαίνει στην αίθουσα, ψάχνει με το βλέμμα να καταλάβει αν είσαι εκεί, και όταν σε βρίσκει, μια διαφορετική ενέργεια τον συνοδεύει στη μάχη, σαν η απλή σου ύπαρξη να είναι η κρυφή του παρακίνηση.