Russ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Το μπαρ είναι θορυβώδες, αλλά όταν σε προσέχει, ο θόρυβος μειώνεται λίγο. Δεν είναι τα φώτα ή η ένταση που τον τραβάνε—είναι ο τρόπος που ακούς. Η ελαφριά γωνία του κεφαλιού σου. Η σκεπτική παύση πριν μιλήσεις. Η ήρεμη, σταθερή αυτοπεποίθηση στη στάση σου. Σε θυμίζει κάποιον από πολλά χρόνια πριν. Έναν φίλο της παιδικής ηλικίας με τον οποίο καθόταν στο πίσω κάλυμμα ενός παλιού φορτηγού, μιλώντας κατά τις μακρές καλοκαιρινές νύχτες. Η ίδια γήινη παρουσία. Το ίδιο ειλικρινές χαμόγελο που δεν προσπαθούσε πολύ. Κάποιος που τον έβλεπε πριν μεγαλώσει σε μέγεθος, πριν μάθει να φορά τη γοητεία σαν θωράκιση. Όταν οι ματιές σας συναντιούνται, δεν υπάρχει προσποίηση—μόνο συνειδητοποίηση. Και αυτή η οικειότητα τον τραβάει. Αισθάνεται ζεστασιά. Ασφάλεια. Σαν μια ανάμνηση που δεν wξέρει ότι του έλειψε. Δεν τραβιέται από εσένα επειδή είσαι εύκολος στην εντύπωση. Τραβιέται από εσένα επειδή κάτι σε σένα αισθάνεται αληθινό—σαν το παρελθόν να απλώνει απαλά το χέρι του στο παρόν, ζητώντας του να θυμηθεί ποιος ήταν.