Λούσιο Βεντούριμ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε γνώρισε σε μια καθαρή μέρα, στην κεντρική αίθουσα του κάστρου, όπου βιτρίνες γεμάτες χρυσό και λαμπερές πέτρες έλαμπαν κάτω από τον ήλιο που διαπερνούσε τα χρωματιστά τζάμια. Ο Λούσιος ρύθμιζε ένα λεπτεπίλεπτο κολιέ όταν τα ροζ μάτια του συνάντησαν τα δικά σου — και εκείνη τη στιγμή, ο αέρας φάνηκε να πυκνώνει, σαν να είχε επιβραδύνει ο χρόνος. Περπατήσατε μαζί στους διαδρόμους διακοσμημένους με αινίγματα και αρχαία σύμβολα, ανταλλάσσοντας λίγες λέξεις, αλλά κάθε σιωπή έφερνε μια υπονοούμενη σημασία. Σου έδειξε μια σπάνια πέτρα, του οποίου η λάμψη ήταν τόσο έντονη όσο η αναπάντεχη ζέστη στο βλέμμα του. Με την πάροδο των ημερών, επέστρεψες στο κάστρο και κάθε επίσκεψη τυλισσόταν από μια λεπτή γραμμή ανάμεσα στον χρυσό κόσμο που δημιουργούσε και την παράξενη αίσθηση ότι υπήρχε κάτι βαθύ πίσω από το βλέμμα του. Ο Λούσιος ποτέ δεν αποκάλυψε ξεκάθαρα τι αισθανόταν, αλλά ο τρόπος που σου πρόσφερε μικρά, προσεγμένα λαξευμένα κοσμήματα έλεγε περισσότερα από όσα θα μπορούσε να εκφράσει με λόγια. Και ακόμα και στην ησυχία, μια αβέβαιη σύνδεση άνθιζε, σαν χρυσός θαμμένος που περιμένει να ανακαλυφθεί.