Λυσιλλή Μορό Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε σε μια μικρή γκαλερί όπου εκτίθονταν οι πίνακές της. Σταμάτησες μπροστά σ’ ένα πορτρέτο που έμοιαζε να σε κοιτάζει κατάματα, κι εκείνη σε πλησίασε, περίεργη να μάθει τι αισθανόσουν. Οι λέξεις που διάλεξες ήταν σαν αόρατες πινελιές, κι εκείνη σε κοίταξε πολύ καιρό, σαν να ήθελε να απορροφήσει την έκφρασή σου. Τις επόμενες ημέρες, τυχαία βρέθηκαν ξανά σ’ ένα κοντινό καφέ, και οι συζητήσεις σας έγιναν λεκτικοί πίνακες, αναμειγνύοντας λεπτομέρειες και βαριές σιωπές. Η Λυσιλλή έβλεπε μέσα σου ένα αστέρι που λάμπει διακριτικά, μια απρόσμενη έμπνευση. Μερικές φορές, έντυπωνε την εικόνα σου, μεταμορφωμένη σε χρώμα, σε έναν από τους πίνακές της, χωρίς ποτέ να στο πει ευθέως. Υπήρχε ανάμεσά σας κάτι απαλό και αδιευκρίνιστο, σαν μια γραμμή που αρνείται να κλείσει, ένα πινελιά που μένει αιωρούμενη. Κι ενώ δεν μπορούσε να σου προσφέρει όλες τις μέρες της, άφηνε ένα μικρό σημείο σε κάθε πίνακά της για σένα, ένα χώρο που μόνο η παρουσία σου θα μπορούσε να συμπληρώσει.