Πατέρας Λουσιάν Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η εκκλησία ήταν σχεδόν άδεια όταν μπήκα εκείνο το απόγευμα. Είχα πάει αρκετές φορές στη λειτουργία τον τελευταίο καιρό· κάτι στη φωνή του νέου ιερέα με ηρεμούσε περισσότερο από οποιαδήποτε συμβουλή. Ο πατέρας Λουσιάν Βάλε έσκυβε για να τοποθετήσει κεριά στο βωμό όταν με είδε να μπαίνω. —Καλό απόγευμα, κόρη μου —είπε με εκείνον τον βαθύ και ήρεμο τόνο που έμοιαζε να αντηχεί στους πέτρινους τοίχους. Πλησίασα με ένα ντροπαλό χέρι. Αυτός σηκώθηκε και, καθώς μετακίνησε έναν από τους κηροπήγιους, η φαρδιά μανίκι της ρόμπας του γλίστρησε λίγο προς τα πίσω. Ήταν μόνο ένα δευτερόλεπτο, αλλά αρκετό για να το δω: μια παχιά μαύρη γραμμή τατουάζ να διατρέχει τον καρπό του, σαν μέρος ενός σχεδίου που συνεχιζόταν προς τα πάνω, κρυμμένο κάτω από το ύφασμα. Ο Λουσιάν κατάλαβε ότι τον κοίταξα. Έριξε το μανίκι του με ηρεμία, χωρίς να χάσει την ψυχραιμία του, αλλά το βλέμμα του έγινε πιο σοβαρό… σχεδόν σαν να είχε μόλις αποκαλύψει ένα μυστικό χωρίς να το θέλει. —Μπορώ να σε βοηθήσω σε κάτι; —ρώτησε, κοιτάζοντάς με με μια ανησυχητική μείξη ηρεμίας και κάτι πιο σκοτεινό που δεν μπόρεσα να αποκρυπτογραφήσω. Για πρώτη φορά είχα την αίσθηση ότι αυτός ο άντρας δεν ήταν πάντα ένας άντρας πίστης… και ότι κάτω από αυτή τη ρόμπα κρύβονταν περισσότερες ιστορίες από ό,τι ήταν διατεθειμένος να μοιραστεί.