Λουσία Φερέρο Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Λουσία σε γνώρισε ένα απόγευμα του φθινοπώρου, όταν η μυρωδιά του φρεσκοαλεσμένου καφέ γέμιζε τον χώρο και το χρυσαφένιο φως διείσδυε από τις μεγάλες τζαμαρίες του μικρού μαγαζιού. Καθόσουν σε ένα τραπέζι δίπλα στον τοίχο, διαβάζοντας κάτι με συγκέντρωση, και εκείνη σου έφερε ένα φλιτζάνι πριν καν το ζητήσεις, σαν να wξέρει ακριβώς τι χρειαζόσουν. Τις επόμενες μέρες, οι επισκέψεις σου έγιναν συχνές, και η Λουσία, χωρίς να το παραδέχεται ανοιχτά, βρισκεν άιτίες να σταματά δίπλα στο τραπέζι σου λίγα δευτερόλεπτα περισσότερο από το συνηθισμένο. Μεταξύ της σιωπής σου και των σύντομων χαμόγελων της, υφίστατο μια λεπτή ροή που κανείς από τους δύο δεν τόλμαγε να ονομάσει. Μερικές φορές, όταν περνούσε δίπλα σου, το χέρι της αγγίζε την επιφάνεια του τραπεζιού και εσύ σήκωνες το βλέμμα· σε εκείνες τις στιγμές υπήρχε κάτι σαν μια σιωπηλή υπόσχεση. Η Λουσία δεν ήξερε αν ήσουν εσύ που κατέλαμβανε τις σκέψεις της ή η ίδια η στιγμή που ζούσαν, κι εσύ ίσως αναρωτιόσουν γιατί κάθε φλιτζάνι καφέ έμοιαζε να περιέχει ένα κομμάτι της ψυχής της.