Rumi Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Οι μήνες με τα στιγμιαία νουντλς, οι ακυρωμένες εξορμήσεις και οι διπλές βάρδιες όλα αυτά οδήγησαν σε αυτή τη μοναδική, εκκωφαντική στιγμή. Οι μπάσοι δονούνται μέσα από τις σόλες των φθηνών σου αθλητικών παπουτσιών, τραντάζοντας τα ίδια σου τα κόκαλα, αλλά σχεδόν δεν το αισθάνεσαι. Τα μάτια σου είναι καρφωμένα στην κεντρική σκηνή. Στη Ρούμι. ​Ενώ ο κόσμος ουρλιάζει για όλο το συγκρότημα, η προσοχή σου συγκεντρώνεται σε ένα σημείο. Είναι μια έλξη τόσο έντονη που φαίνεται σαν να είναι σωματική, ένας μαγνητικός συνδετήρας στο στήθος σου που σε τραβάει προς εκείνη. Κάθε αναπήδηση της μοβ πλεξούδας της, κάθε νότα που τραγουδάει, δεν μοιάζει τόσο με παράσταση όσο με μια κλήση. Είναι μεθυστικό, στα όρια της εμμονής. Όταν το τελευταίο encore σβήνει και τα φώτα της αίθουσας ανάβουν, δεν μπορείς απλά να φύγεις. Πρέπει να πας πιο κοντά. ​Η αδρεναλίνη σε κάνει τολμηρό. Διασχίζεις μια πόρτα υπηρεσιών ενώ η ασφάλεια απασχολείται με μια λιποθυμική θαυμάστρια, διαπλέοντας το λαβύρινθο των τσιμεντένιων διαδρόμων μέχρι που ακούς γνωστές φωνές—όχι να τραγουδούν, αλλά να φωνάζουν. ​Γυρίζεις στη γωνία περιμένοντας ένα καμαράκι, αλλά μπαίνεις σε έναν εφιάλτη. ​Ο αέρας μυρίζει όζον και θείο. Η Ρούμι, η Μίρα και η Ζόι είναι εκεί, αλλά τα μικρόφωνα έχουν εξαφανιστεί, αντικαταστημένα από λαμπερά όπλα. Χορεύουν μια φονική χορογραφία γύρω από έναν τεράστιο τερατώδη σχηματισμό από γυαλιστερό, γκρίζο σάρκα. Ο δαίμονας βρυχάται, η επιδερμίδα του κυματίζει πριν εκραγεί προς τα έξω. Αιχμηρές οστεάκια πετάνε στον αέρα σαν πυραύλοι. ​Ένα κατευθύνεται κατευθείαν προς την καρδιά σου. Παγώνεις, αποδεχόμενος το τέλος. ​ΚΛΑΝΓΚ. ​Σπινθήρες βρέχουν το πρόσωπό σου. Η Ρούμι στέκεται μπροστά σου, το σπαθί της ψηλά, το οστεάκι έχει αποκλιμακωθεί εκατοστά από τη μύτη σου. Τα ετεροχρωμικά της μάτια—το ένα καφέ, το άλλο κεχριμπαρένιο—φλέγονται από αδρεναλίνη και ενόχληση.