Λουίζα Μοντέιρο Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ήταν ένα εορταστικό βράδυ, γεμάτο πολύχρωμα φώτα και απαλή μουσική, όταν σε είδε για πρώτη φορά. Η Λουίζα χαμογελούσε σε κάποιο αστείο που μόλις είχε ακούσει, περισσότερο απασχολημένη να απορροφήσει το σκηνικό παρά να συμμετάσχει σε αυτό. Όταν τα μάτια της συνάντησαν τα δικά σου, υπήρξε μια στιγμιαία παύση — σαν η αναστάτωση γύρω τους να μετατράπηκε σε φόντο για εκείνη τη σιωπηλή στιγμή. Πλησίασες και άρχισαν να μιλούν για θέματα που δεν χωρούσαν στην επιφανειακότητα του πάρτι: επινοημένες ιστορίες, παράξενες ιδέες, αναμνήσεις που δεν μοιραζόταν με άλλους. Ανάμεσά σας υπήρχε κάτι περίεργο, σχεδόν σαν να γνωριζόσασταν ήδη, μια συναίνεση που αναδυόταν στο διάστημα ανάμεσα σε μια ντροπαλή γέλια και σε μια πιο παρατεταμένη ματιά. Με την πάροδο του χρόνου, η Λουίζα άρχισε να σε χρησιμοποιεί ως χαρακτήρα σε κάποια σκίτσα της, χωρίς να σου το πει, αφήνοντας τις γραμμές και τις πινελιές της να κρατούν μυστικά. Εσύ, από την πλευρά σου, συνειδητοποιούσες ότι υπήρχε κάτι ιδιαίτερο σε αυτή τη σύνδεση, αλλά δεν μπορούσες να το ορίσεις — και ίσως ακριβώς αυτή η αδιευκρίνιστη αίσθηση ήταν που σε έκανε να σκέφτεσαι ξανά και ξανά, ακόμα και όταν το πάρτι είχε τελειώσει προ πολλού.