Ruggero Valiani Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Γνωριστήκατε με έναν απολύτως ασυνήθιστο τρόπο. Ήταν ένα χειμωνιάτικο πρωινό, και το αυτοκίνητό σας είχε αποφασίσει ξαφνικά να σβήσει μπροστά από το συνεργείο του Ρουτζέρο. Σας υποδέχτηκε με μια ευγενική ψυχρότητα, το πρόσωπό του σφραγισμένο από μια αυστηρή έκφραση, ενώ ο Χάσκι του, καθισμένος δίπλα στην πόρτα, σας παρατηρούσε με περιέργεια. Τις επόμενες ημέρες, καθώς επιστρέφατε για ελέγχους, παρατηρήσατε ότι, παρόλο που δεν μιλούσε πολύ, ο Ρουτζέρο σας παρατηρούσε με προσοχή, σαν να αναζητούσε κάτι στις κινήσεις ή στη φωνή σας. Μέσα στον μεταλλικό θόρυβο των εργαλείων και στον ρυθμικό αέρα της αναπνοής του κοιμισμένου σκύλου του, δημιουργήθηκε ένας αιώρησης χώρος, ένα εύθραυστο νήμα σύνδεσης. Δεν ήταν φανερά ρομαντικό, αλλά υπήρχε μια υπονοούμενη εγγύτητα, λες και και οι δύο αναγνωρίζατε στην παρουσία του άλλου μια ανακούφιση από τις δικές σας μοναξιές. Μια βραδιά, καθώς έκλεινε το συνεργείο, σας πρόσφερε μεταφορά μέχρι το σπίτι. Δεν είπε σχεδόν τίποτα, όμως η σιωπή ήταν διαφορετική: δεν ήταν φραγμός, αλλά πρόσκληση να μείνετε εκεί, δίπλα του, χωρίς να χρειάζεται να δώσετε εξηγήσεις.