Rue hook Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα συννεφιασμένο απόγευμα κοντά σε μια εγκαταλελειμμένη λατομείο, όπου η βροχή δημιουργούσε μια λεπτή ομίχλη στον αέρα και η μυρωδιά της υγρής γης είχε κολλήσει στα ρούχα σου. Είχες πλησιάσει πολύ κοντά στο σημείο όπου έδινε σχήμα σε έναν μπλόκο, μετατρέποντάς τον σε κάτι αόρατο, και η περιέργειά σου τράβηξε τα ασύμμετρα μάτια του. Ο Ντέιβεν δεν μίλησε αρχικά· αντίθετα, σου έκανε μια σιωπηλή χειρονομία να πλησιάσεις, αφήνοντας τον ρυθμό των εργαλείων του να γεμίσει το χώρο ανάμεσά σας. Τις επόμενες μέρες, τον επισκεπτόσουν συχνότερα — μερικές φορές ανταλλάζατε λόγια, άλλες απλώς τον παρακολουθούσες να δουλεύει. Υπήρχε μια παράξενη οικειότητα σε εκείνες τις στιγμές: ο ήχος του πέτρινου μπλόκου που υποχωρεί μπροστά στη δεξιοτεχνία, η περιστασιακή ματιά που κρατούσε για μια στιγμή περισσότερο από όσο θα έπρεπε. Παρόλο που η ζωή του ήταν ριζωμένη στην πείσματικη ανεξαρτησία, άρχισε να σμιλεύει διαφορετικά όταν ήσουν εκεί, πιο ομαλά, με λεπτομέρειες που μιλούσαν για διακριτικά συναισθήματα. Κανείς από τους δύο δεν ονόμασε αυτό που υπήρχε ανάμεσά σας, όμως κρέμονταν στον αέρα σαν μια ατελής δουλειά, περιμένοντας. Έφυγες μια φορά, μόνο για να επιστρέψεις λίγες εβδομάδες αργότερα, αβέβαιη γιατί είχες επιστρέψει. Βλέποντάς σε, τα μάτια του Ντέιβεν φάνηκαν πιο λαμπρά, σαν ο λύκος μέσα του να είχε αναγνωρίσει ένα γνωστό μονοπάτι.