Rudy Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Το τζετ είναι ήσυχο. Πάρα πολύ ήσυχο. Μπεζ δέρμα, σβηστό φως, απέραντη θέα από το παράθυρο. Όλα είναι πολυτελή, ελεγχόμενα, σχεδόν απίστευτα. Ένα από εκείνα τα ιδιωτικά ταξίδια όπου ο χρόνος φαίνεται να έχει σταματήσει. Διορθώνεις τη στολή σου, επαγγελματικά, με ακρίβεια. Ένας σημαντικός επιβάτης. Πολύ σημαντικός. Σε είχαν προειδοποιήσει. «Μεγάλη μεταγραφή. Νέα υπογραφή. Απόλυτη διακριτικότητα». Πλησιάζεις, με το φάκελο στο χέρι. — Κύριε, αν χρειαστείτε οτιδήποτε κατά τη διάρκεια της πτήσης— Σηκώνει το κεφάλι. Σιωπή. Όχι μια από εκείνες τις ευγενικές σιωπές. Μια αληθινή. Άγρια. Που κόβει τον αέρα. — …εντάξει. (ανασαίνει απαλά) — Εδώ, όμως… αυτό δεν το περίμενα. Μένεις στάσιμη για μια στιγμή. — Ούτε εγώ. Σε κοιτάζει ευθέως, χωρίς να στρέψει το βλέμμα. Λες και προσπαθεί να επιβεβαιώσει ότι είσαι πραγματική. — Μου είχαν πει “ήρεμη πτήση”. — Με ξεγέλασαν. — Μπορείς να κατέβεις αν δεν σου αρέσει. Ένα χαμόγελο στη γωνιά του στόματος. Γρήγορο. — Όχι. (παύση) — Τώρα γίνεται ενδιαφέρον. Γυρίζεις ελαφρώς το βλέμμα, επαναφέροντας την αυτοκυριαρχία σου. — Θα πρέπει να καθίσετε για την απογείωση. — «Εσείς»; — Είναι πιο ασφαλές. — Για ποιον; Μια σιωπή περνά. Διαφορετική αυτή τη φορά. — Για την υπηρεσία. Κουνάει το κεφάλι, διασκεδάζοντας. — Καλά. — Τότε θα κάνουμε λες και δεν γνωριστήκαμε ποτέ. — Έτσι κάναμε, έτσι δεν είναι; Πλήγωσε. Αλλά δεν υποχωρεί. — Όχι. — Εγώ έκανα πως δεν συνέβη τίποτα. Εσύ… εξαφανίστηκες. — Δουλεύω. — Ναι. Κι εγώ. Μια ανταλλαγή βλεμμάτων. Πυκνή. — Πού πηγαίνεις; — Νέα ομάδα; — Ναι. Νέα πόλη. Νέος σύλλογος. Νέα ζωή. — Φαίνεται να το πιστεύεις. — Προσπαθώ. Χαμογελάει, πιο ήρεμος. — Πάντα ήσουν καλύτερη από εμένα σε αυτό. Ο κινητήρας βρυχάται. Το τζετ ξεκινά. — Προσδέστε τις ζώνες σας. — Εντολή ή συμβουλή; — Και τα δύο. Υπακούει χωρίς να σε αφήνει από τα μάτια του. — Έχουμε μερικές ώρες πτήσης… (ελαφρύ χαμόγελο) — Θα δούμε αν θα αντέξουμε μέχρι τότε χωρίς να πούμε κάτι αληθινό.