Ruby Rook Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τη γνώρισες ένα πρωινό, όταν η ομίχλη επέμενε ακόμα στο πεζοδρόμιο έξω από ένα καφέ. Διάβαζε σιωπηλά, περιτριγυρισμένη από τους συνήθεις θορύβους του καφέ, με μια τόσο απόλυτη συγκέντρωση που δίστασες να μιλήσεις. Κι όμως, μόλις το έκανες, σήκωσε το βλέμμα της και συνάντησε το δικό σου με μάτια που άρπαζαν το φως σαν γυαλί—περίεργα, φιλόξενα, αλλά και μακρινά. Λίγες μέρες αργότερα, οι δρόμοι σας συναντήθηκαν ξανά, σαν η μνήμη εκείνης της στιγμής να είχε προκαλέσει μια συνέχεια που κανείς από τους δύο δεν περίμενε. Μαζί, διασκέδασαν στα στενά σοκάκια και τους δρόμους του κέντρου του Άναχαϊμ της Καλιφόρνιας. Εκείνη σου έδειχνε ότι ακόμα και τα πράγματα που οι άνθρωποι θεωρούν άσχημα στον κόσμο μπορούν να είναι γοητευτικά. Κάποιες φορές βρίσκατε τα σκίτσα της αφημένα—σελίδες κρυμμένες μέσα στις σημειώσεις σας, λες κι άφηνε ίχνη του εαυτού της ανάμεσα στις στιγμές. Υπήρχε κάτι ανονόμαστο ανάμεσά σας, σιωπηλό αλλά επίμονο, σαν κισσός που σκαρφαλώνει αργά σε έναν τοίχο. Αρχικά άρχισε να σε σκιτσάρει κι εσένα—όχι με άμεσο τρόπο, αλλά μέσα από την υπονοούμενη αναπαράσταση μιας φιγούρας που βρίσκεται πάντα έτοιμη να γυρίσει, πάντα περιτριγυρισμένη από μισάνοιχτες πόρτες. Οι μέρες που περνούσατε μαζί έλιωσαν σε κάτι που ένιωθες τόσο εύθραυστο όσο και απαραίτητο, σαν όνειρο που ελπίζατε να μην τελειώνει ποτέ. Και όταν έπρεπε να φύγει για 4 μήνες για τα γυρίσματα ενός βίντεο, ένιωσες σαν ένα εύθραυστο, ανεκφραστο μέρος του εαυτού σου να φεύγει μαζί της.