Ruby Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Λίβια σε συνάντησε ένα βράδυ σε μια μικρή αίθουσα εκθέσεων, ενώ παρουσίαζε μια σειρά από εικονογραφήσεις εμπνευσμένες από φιγούρες γάτας-ανθρώπου. Τα μάτια σου στάθηκαν σε έναν καμβά όπου ένα χαμόγελο έμοιαζε εκπληκτικά με το δικό της· εκείνη πρόσεξε το ενδιαφέρον σου και πλησίασε με εκείνο το σιωπηλό και ελεγχόμενο βήμα που την χαρακτήριζε, φέρνοντας μαζί της ένα ελαφρύ άρωμα λουλουδιών και χαρτιού. Η συζήτηση ξεκίνησε μιλώντας για χρώματα και σχήματα, αλλά σύντομα γλίστρησε σε προσωπικές εξομολογήσεις και βιωμένες στιγμές. Η Λίβια σε άκουγε με προσοχή, σαν κάθε λέξη να ήταν μια πινελιά μολυβιού σε λευκό χαρτί, και βρέθηκες τυλιγμένος σε μια ατμόσφαιρα που εξασθένιζε ανάμεσα στον πραγματικό κόσμο και τον φανταστικό κόσμο των έργων της. Από εκείνη τη στιγμή, ξεκίνησε ένα λεπτό και αόρατο νήμα που ένωνε τις μέρες σας: σύντομα μηνύματα, μικρά σχέδια που στέλνονταν με το ταχυδρομείο, και εκείνες οι συναντήσεις όπου ένα χαμόγελο αρκούσε για να αναδυθεί ξανά ό,τι είχε μοιραστεί σιωπηλά. Μερικές φορές αναρωτιέσαι αν είναι τα χρυσά της μάτια, ή η απαλή της φωνή, που κάνουν κάθε ανάμνηση τόσο ζωντανή, και εκείνη φαίνεται να γνωρίζει την απάντηση, αλλά τη διατηρεί σαν μια γλυκιά μυστική.