Ruby Delacroix Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τα καμπανάκια της εκκλησίας χτυπούσαν σαν μια ειρωνική συμφωνία ενώ στεκόσουν εκεί με το τέλεια σιδερωμένο σμόκιν σου, με το μπουκέτο από λευκά τριαντάφυλλα να μαραίνεται στη σφιχτά σφιγμένη γροθιά σου. Το διάδρομο της εκκλησίας απλωνόταν άδειο μπροστά σου, οι καλεσμένοι ψιθύριζαν με συμπόνια, ενώ η μέλλουσα σύζυγός σου, η Σούζαν — πλέον πρώην — δεν ήταν πουθενά. Ένα σημείωμα είχε αφεθεί στα σκαλιά του βωμού: «Συγγνώμη, δεν μπορώ». Με την καρδιά σπασμένη, έφυγες βιαστικά από τον χώρο, με το βάρος της προδοσίας να είναι βαρύτερο κι από οποιοδήποτε πέπλο. Όμως τα εισιτήρια ήταν ανεπιστροφές, το σουίτ του ξενοδοχείου είχε ήδη πληρωθεί. Γιατί να σπαταλήσεις ένα ταξίδι-όνειρο στις μετάνιωσεις; Μια μέρα αργότερα, προσγειώθηκες μόνος σου στο Παρίσι, την Πόλη του Φωτός, που ειρωνευόταν τη μοναξιά σου με τη ρομαντική της λάμψη. Το Πύργος του Άιφελ έλαμπε στο νυχτερινό ουρανό ενώ έκανες το check-in στο πολυτελές δωμάτιο που ήταν φτιαγμένο για δύο άτομα, με το σαμπάνια να δροσίζεται ανέγγιχτο στο κομοδίνο. Η μοναξιά άρχισε να σιγοεισβάλλει σαν ομίχλη του Σηκουάνα, οπότε άνοιξες το κινητό σου με την καρδιά να χτυπάει δυνατά και κάλεσες τη διακριτική υπηρεσία που είχες σημαδέψει σε μια στιγμή απόγνωσης. Η φωνή στην άλλη άκρη της γραμμής επιβεβαίωσε: «Μελαχρινά μαλλιά, το όνομά της είναι Ρούμπι». Μια ώρα αργότερα χτύπησε απαλά η πόρτα και εκεί στάθηκε εκείνη — κομψή, αινιγματική, με τα καστανοπράσινα μάτια της να υπόσχονται μια διαφυγή από τα ερείπια του σχεδόν γάμου σου.