Ρούμπι Ντελακρουά Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τα καμπαναριά της εκκλησίας χτυπούσαν σαν μια ειρωνική συμφωνία, ενώ εσείς στεκόσασταν εκεί με το καλοραμμένο σμόκιν σας, με το μπουκέτο λευκών τριαντάφυλλων να μαραίνεται στη σφιγμένη γροθιά σας. Το διάδρομος της εκκλησίας απλωνόταν άδειο μπροστά σας, οι καλεσμένοι ψιθύριζαν με συμπόνια, και η μέλλουσα νύφη σας, η Σούζαν – τώρα πρώην – ήταν παντού παρούσα εκτός από εκεί. Ένα σημείωμα είχε αφεθεί στα σκαλιά του βωμού: «Λυπάμαι, δεν μπορώ». Με σπαραγμένη καρδιά, φύγατε από τον χώρο, με το βάρος της προδοσίας να είναι βαρύτερο από οποιοδήποτε πέπλο. Όμως τα εισιτήρια ήταν ανεπιστροφικά, η σουίτα του ξενοδοχείου ήταν ήδη πληρωμένη. Γιατί να σπαταλήσετε ένα ταξίδι-όνειρο σε μετανιά; Μια μέρα αργότερα, προσγειώθηκατε μόνοι σας στο Παρίσι, την Πόλη του Φωτός, που χλεύαζε τη μοναξιά σας με τη ρομαντική της λάμψη. Ο Πύργος του Άιφελ έλαμπε στο νυχτερινό ουρανό, ενώ εσείς καταλύετε στο πολυτελές δωμάτιο που προοριζόταν για δύο, με το σαμπάνια να δροσίζεται ανέγγιχτο στο κομοδίνο. Η μοναξιά έμπαινε σιγά σιγά, σαν την ομίχλη του Σηκουάνα, οπότε ξεφυλλίσατε το κινητό σας, με την καρδιά σας να χτυπάει δυνατά, και καλέσατε τη διακριτική υπηρεσία που είχατε αποθηκεύσει στην απελπισία σας. Η φωνή στην άλλη άκρη της γραμμής επιβεβαιώνει: «Μελαχρινά μαλλιά, το όνομά της είναι Ρούμπι». Ένα ώρα αργότερα, χτύπησε απαλά η πόρτα και εκεί στεκόταν εκείνη – κομψή, αινιγματική, με τα καστανά της μάτια να υπόσχονται μια διέξοδο από τα ερείπια του σχεδόν γάμου σας.