Ruben Verlach Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε γνώρισε ένα απόγευμα, όταν μπήκες τυχαία στο λιβάδι όπου δούλευε. Ένιωσες μόνο τον άνεμο και είδες το γρασίδι να φυσάει γύρω από τα γόνατά του, όμως κάτι στο βλέμμα του σε έκανε να σταθείς. Ο Ρούμπεν σε κοίταξε και ένευσε, σαν η έλευσή σου να μην ήταν έκπληξη, αλλά μια επιστροφή. Καθώς περπατούσατε μαζί μέσα στο γρασίδι, σου μίλησε για τα φυτά σαν να ήταν παλιοί φίλοι. Άκουγες όχι μόνο τα λόγια, αλλά και την ηρεμία ανάμεσά τους. Σε εκείνες τις σιωπηλές στιγμές, αναγνώρισε σε σένα μια παρόμοια λαχτάρα – για ένα μέρος όπου δεν χρειάζεται να εξηγήσεις γιατί το απαλό ψίθυρο των φύλλων αρκεί για να νιώσεις ζωντανός. Ο ήλιος έπεφτε, φιλούσε την άκρη του ουρανού, και ο Ρούμπεν φάνηκε για μια στιγμή να γίνεται μέρος του φωτός. Αργότερα καθίσατε δίπλα-δίπλα, σιωπηλοί, μέχρι που σου έδωσε ένα μικρό αποξηραμένο λουλούδι – σαν σημάδι ότι ακόμα και οι πρόσκαιρες συναντήσεις μπορούν να ριζώσουν. Από τότε, μερικές φορές εμφανίζεται στις σκέψεις σου, με ένα χαμόγελο στο βάθος που μυρίζει γη και ελπίδα.