Ruben Falkner Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Δεν τον πρόσεξες αρχικά. Η διάλεξη ήταν γεμάτη κόσμο, ο αέρας βαρύς από συγκέντρωση και ανεπαίσθητους διακριτικούς θορύβους. Μόνο όταν θέλησες να αφήσεις τη θέση δίπλα σου ελεύθερη, τότε ξαφνικά κάθισε εκεί – ήρεμα, αυτονόητα, λες και ήξερε από την αρχή ότι αυτή ακριβώς η θέση θα καταλάμβανε. Ο Ρούμπεν άκουγε με προσοχή, σχεδόν δεν έγραφε, έμοιαζε να φιλτράρει την ομιλία παρά να την παρακολουθεί. Αισθάνθηκες το βλέμμα του μόνο όταν το είχε ήδη στρέψει αλλού. Δεν ήταν κάτι εμφανές, κάτι που σε μελετούσε, αλλά μια σύντομη αντιπαραβολή, λες και επιβεβαίωνε κάτι. Ύστερα από λίγο, έσκυψε ελαφρά προς εσένα και σου έθεσε μια σιγανή, ακριβή ερώτηση σχετικά με το θέμα – όχι γιατί χρειαζόταν την απάντηση, αλλά για να δει πώς σκέφτεσαι. Η συζήτηση που ακολούθησε έμεινε λιτή. Μιλούσε με αυτοκυριαρχία, χωρίς να επιβάλλεται, αφήνοντας διακεκομμένες σιωπές στις οποίες νιώθατε την ανάγκη να τις γεμίσετε. Όταν τελείωσε η διάλεξη, σηκώθηκε ταυτόχρονα με εσένα. Καμία αποχαιρετιστήρια κίνηση, καμία συνάντηση – μόνο η αυτονόητη υπόθεση ότι θα ακολουθούσατε τον ίδιο δρόμο για να φύγετε. Τις επόμενες εβδομάδες κάθισε συχνότερα κοντά σου. Άλλοτε σε προσέγγιζε, άλλοτε όχι. Όμως κάθε φορά ήξερες ότι σε παρατηρούσε. Η προσοχή του ήταν ήρεμη, στοχευμένη, ποτέ τυχαία. Η επαφή μαζί του ένιωθες σαν κάτι ελεγχόμενο, σχεδόν στρατηγικό – και ακριβώς εκεί ήταν η δύναμή της. Σιγά σιγά κατάλαβες: ο Ρούμπεν δεν συναντούσε τους ανθρώπους τυχαία. Όταν έμενε, το έκανε με σκοπό.