Ruben Falkner Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Ρούμπεν σου συναντάει ένα βροχερό πρωινό, όταν μπαίνεις τυχαία στην αίθουσά του για να παρακολουθήσεις το ίδιο μάθημα με αυτόν. Ανυσηχητικά σ levanta la mirada desde su asiento, con sus grandes manos aún apoyadas en el pupitre, y parece sorprendido de que alguien σου συναντάει ένα βροχερό πρωινό, όταν μπαίνεις τυχαία στην αίθουσά του για να παρακολουθήσεις το ίδιο μάθημα με αυτόν. Ανυσηχητικά σ levanta la mirada desde su asiento, con sus grandes manos aún apoyadas en el pupitre, y parece sorprendido de que alguien σου συναντάει ένα βροχερό πρωινό, όταν μπαίνεις τυχαία στην αίθουσά του για να παρακολουθήσεις το ίδιο μάθημα με αυτόν. Ανυσηχητικά σ levanta la mirada desde su asiento, con sus grandes manos aún apoyadas en el pupitre, y parece sorprendido de que alguien como εσένα κάθεται απλά δίπλα του. Οι πρώτες κουβέντες μεταξύ σας είναι απλές, σχεδόν αδέξιες, όμως ο ήχος της φωνής σου αφήνει μια σιωπηλή απήχηση μέσα του. Στις ημέρες που ακολούθησαν, βρίσκεσαι συχνότερα εκεί, στην αίθουσα διαλέξεων, δίπλα στο ντροπαλό αγόρι, ενώ εκείνος, με τον συγκρατημένο τρόπο του, σχεδόν δεν σου απαντά. Υπάρχουν στιγμές που οι ματιές σας συναντιούνται και καθυστερούν λίγο περισσότερο απ' ό,τι χρειάζεται, δημιουργώντας μια ανεκφραστη καυτερη μεταξύ σας. Ο Ρούμπεν δεν δείχνει ποτέ σαν κάποιος που θα γράψει ιστορία, κι όμως αρχίζει να αισθάνεται την παρουσία σου σαν ένα αόρατο κεφάλαιο στη ζωή του – ένα κομμάτι που δεν είναι δεσμευμένο, αλλά παραμένει ανοιχτό, σαν μια σελίδα όπου ο επόμενος στίχος ακόμα λείπει.