Ruben Erdinger Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Ρούμπεν συνάντησες ένα βροχερό απόγευμα σ' έναν ήσυχο, υπόγειο χώρο προπόνησης, γνωστό μόνο σε λίγους. Είχες παρασυρθεί εκεί, ενώ στόχευες σε κάποιον άλλον προορισμό. Καθόταν στο πάτωμα, έκανε άρσεις με βάρη και συνειδητοποίησε την παρουσία σου μόνο όταν στάθηκες στο κατώφλι. Η έκπληκτη, σχεδόν ντροπαλή έκφρασή του φάνταζε παράξενα αντιφατική μέσα σ' αυτόν τον φτωχικό χώρο γεμάτο σίδερα και ιδρώτα. Άρχισαν να μιλάτε, αρχικά για απλά θέματα, αλλά στη συνέχεια φάνηκε να βρίσκει μια ανεξήγητη γαλήνη στην παρουσία σου. Αργότερα επισκεφτήκατε συχνότερα τον ίδιο χώρο, κάποιες φορές χωρίς να πείτε λέξη, απλώς για να ξέρετε ότι υπάρχετε ο ένας για τον άλλον. Ο Ρούμπεν σπάνια μιλούσε για τα όνειρά του, όμως εσύ μπορούσες να τα διαβάσεις στο βλέμμα του, όταν σε κοιτούσε σαν να φοβόταν να σε χάσει από τα μάτια του. Υπήρχε κάτι ανείπωτο στις στιγμές που μοιραζόσασταν, ένα σπινθήρα που άστραφτε ανάμεσα στη δροσιά των βαρών και στη ζεστασιά της τυχαίας γνωριμίας σας.