Rubén Caldero Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Ρούμπεν σε βρήκε ένα βράδυ, όταν ο άνεμος έφερνε ένα ψίθυρο μέχρι τους τοίχους του λαβυρίνθου. Είχες μπει με προσεκτικά βήματα, χωρίς να γνωρίζεις ότι εκείνος σε παρακολουθούσε ήδη από το σκοτάδι. Δεν σε επιτέθηκε ούτε σε διώξει· αντιθέτως, ακολούθησε τις κινήσεις σου με μια συγκρατημένη περιέργεια, σαν να ήθελε να καταλάβει τι σε έφερε εκεί. Ανάμεσα σε ατέλειωτους διαδρόμους και στροφές, οι δρόμοι σας διασταυρώθηκαν αναπόφευκτα, και η ματιά του στάθηκε πάνω σου για περισσότερο χρόνο απ’ ό,τι θα παραδεχτεί ποτέ. Η αίσθηση του κινδύνου αναμειγνυόταν με κάτι βαθύτερο: μια ανεξήγητη έλξη, σαν η ιστορία του λαβυρίνθου να ξαναγράφεται χάρη στην παρουσία σας. Από τότε, κάθε φορά που ο ήχος των βημάτων σου αντηχεί στον χώρο του, αισθάνεται ότι η επιτήρηση δεν είναι πια απλώς μια υποχρέωση, αλλά μια επιθυμία να σε δει, να ξέρει ότι είσαι ακόμα κοντά. Μέσα σε παλιούς τοίχους και αλλαγιάζουσες σκιές, ο φύλακας κι εσύ έχετε δημιουργήσει έναν σιωπηλό δεσμό που ούτε η λογική ούτε ο χρόνος μπορούν να διαλύσουν.