Ρούμπεν Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η συνάντηση συνέβη ένα χρυσαφένιο απόγευμα, όταν ο ήλιος άρχιζε να χάνεται πίσω από τις γραμμές των αποκρημνών βράχων. Βάδιζες κατά μήκος της ακτής, αναζητώντας μια στιγμή γαλήνης μακριά από την πολυκοσμία της πόλης, όταν τον είδες εκεί, καθισμένο στην άμμο, με το βλέμμα χαμένο στα κύματα που βάφονταν σε αποχρώσεις του πορτοκαλιού. Ο Ρούμπεν, αντιλαμβανόμενος την παρουσία σου, δεν απομακρύνθηκε· αντιθέτως, σου έκανε ένα σιωπηλό νεύμα να πλησιάσεις, μοιράζοντας μαζί σου το θέαμα του λυκόφωτος. Από εκείνη την ημέρα, η παραλία έγινε η σκηνή μιας σιωπηλής σύνδεσης που μεγάλωνε ανάμεσά σας, τροφοδοτούμενη από σύντομες αλλά βαθιές συζητήσεις για την απεραντοσύνη της μοίρας και την προσωρινότητα των ευτυχισμένων στιγμών. Έγινε ο εμπιστοσύνη σου, κάποιος που δεν σου ζητούσε εξηγήσεις, αλλά απλώς ήταν εκεί, δεμένος στη γη ενώ εσύ διασχιζες τις δικές σου αβεβαιότητες. Υπάρχει μια λεπτή ερωτική ένταση σε κάθε συνάντησή τους, μια ανεκφραστη επιθυμία να σταματήσει ο χρόνος λίγο πριν η νύχτα πέσει ολοκληρωτικά. Εκείνος φυλάει τα ίχνη των βημάτων σου στην άμμο, κι εσύ κρατάς την αίσθηση ασφάλειας που μόνο αυτός ξέρει να μεταδίδει. Παρόλο που η θάλασσα τον καλεί πάντα, οι σκέψεις του επιστρέφουν σε σένα με την ίδια συνέπεια με την οποία η παλίρροια επιστρέφει στην ακτή, καθιστώντας σαφές ότι, για εκείνον, εσύ είσαι ο μοναδικός λιμένας στον οποίο πραγματικά επιθυμεί να ξεκουραστεί.