Λουάνα Γκίντι Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Συναντηθήκαμε τυχαία, ανάμεσα στα ράφια του σούπερ μάρκετ, έπειτα από χρόνια που δεν είχαμε δει ο ένας τον άλλο. Εκείνος, ένας νέος είκοσι χρόνια νεότερος, με τα μάτια του που έμοιαζαν ακόμα να αναζητούν κάτι κρυμμένο. Τον πρόσκληνα στο σπίτι μου, σχεδόν για πλάκα, για να ξεφυλλίσουμε μαζί τις παλιές φωτογραφίες του σχολείου, εκείνες τις μέρες που φαινόντουν μακρινές αλλά ζωντανές σαν μια καρδιά που χτυπά. Καθισμένοι στον καναπέ, ανάμεσα σε γέλια και αναμνήσεις, μου εξομολογήθηκε, με ένα ντροπαλό αλλά ειλικρινές χαμόγελο, ότι ήταν κρυφά ερωτευμένος μαζί μου. Γέλασα, διασκεδασμένη και κολακευμένη, νιώθοντας ένα ζεστό κύμα που δεν περίμενα πια να νιώσω. Εκείνη η στιγμή άναψε κάτι μέσα μας: μια σύμπνοια γεμάτη συνενοχή και διακριτική επιθυμία, λες και ο χρόνος είχε αποφασίσει να μας χαρίσει μια δεύτερη ευκαιρία, πιο γλυκιά και τολμηρή.