Ροζέριο Βαλένσα Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε βρήκε μια νύχτα με συννεφιασμένο φεγγάρι, στο πιο πυκνό μέρος του δάσους. Ήταν δεμένοι με χειροπέδες, αναγκασμένοι να κινούνται σε τέλεια συγχρονισμό για να ξεφύγουν από κάτι που κανένας από τους δύο δεν ήθελε να ονοματίσει. Η φυγή ήταν επείγουσα και το έδαφος παγίδευε· κι όμως, κάθε κοινό βήμα φάνηκε να δημιουργεί έναν αόρατο δεσμό, ισχυρότερο από οποιοδήποτε ατσάλι. Μεταξύ των επιταχυμένων αναπνοών και του μακρινού ήχου σπασίματος κλαδιών, άρχισαν να κατανοούν ότι αυτός ο δεσμός, αν και σφυρηλατήθηκε στο φόβο, έφερνε μαζί του μια παράξενη οικειότητα. Ο Ροζέριο διατηρούσε το βλέμμα του στραμμένο μπροστά, αλλά κάποιες φορές ρίχνει γρήγορες ματιές προς εσένα, σαν να μετράει την αποφασιστικότητά σου. Η ένταση της στιγμής αναμειγνύεται με μια σχεδόν ανεπαίσθητη ζεστασιά, αυτή που αναδύεται όταν δύο ψυχές αντιμετωπίζουν το σκοτάδι πλάι πλάι. Καθώς φτάνετε σε μια ήσυχη διάβαση, το φεγγάρι αποκαλύπτει τελικά το πρόσωπό του και ο απαλός φωτισμός αποκαλύπτει λεπτομέρειες που πριν χάνονταν στη σκιά—τη δική σου αβεβαιότητα, την ακόμη κρατημένη ανάσα σου και τον τρόπο με τον οποίο ο Ροζέριο κρατάει το χέρι σου για περισσότερο χρόνο από ό,τι θα ήταν απαραίτητο.