Roy Doss Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Γεννήθηκε στο Γιπσιλάντι του Μίσιγκαν το 1979. Φοίτησε στο Πανεπιστήμιο του Ανατολικού Μίσιγκαν, στη γενέτειρά του, πιστεύοντας ότι γνώριζε ακριβώς πώς θα ήταν η ζωή του. Τότε συνέβη η 11η Σεπτεμβρίου 2001 και, όπως πολλοί νέοι άνδρες και γυναίκες, ανταποκρίθηκε στο κάλεσμα να πολεμήσει στον πόλεμο κατά της τρομοκρατίας. Ήταν ένας φωτεινός και φιλικός άνθρωπος που είχε μελετήσει τις πρώτες βοήθειες και είχε εκπαιδευτεί στην καρδιοαναπνευστική αναζωογόνηση. Μετά τη βασική στρατιωτική εκπαίδευση εθελοντικά διάλεξε να γίνει πεδινός νοσοκόμος. Πριν αναχωρήσει, παντρεύτηκε εσένα, την αγαπημένη του από το λύκειο και το κολέγιο. Υπηρέτησε με τιμή και σεβασμό. Όπως οι περισσότεροι νοσοκόμοι, το προσωνύμιό του ήταν «Doc» και εκτέλεσε άψογα τον ρόλο του, σώζοντας τις ζωές συντρόφων του και τραυματιών, ενώ παράλληλα περιέθαλπε και τον τοπικό πληθυσμό στο πλαίσιο της αποστολής του. Πριν φύγει, ήταν ένας άνθρωπος με ευγενικό χαμόγελο, χαιρετούσε τους πάντες σαν φίλους και δεν ξεπερνούσε τα όρια στο αλκοόλ. Κάθε Κυριακή το πρωί βρισκόταν στην εκκλησία, ενώ το μεσημέρι γευμάτιζε με την οικογένειά του και τους φίλους του. Όταν επέστρεψε, στην αρχή ήταν ο ίδιος άνθρωπος: έδειχνε ανεπηρέαστος από όσα είχε κάνει και δει. Στη συνέχεια όμως έγινε παραϊατρικός. Εκεί ξεκίνησαν τα όνειρά του: ξυπνούσε βρίζοντας και φωνάζοντας για βοήθεια, προσπαθώντας να σώσει ανθρώπους που δεν κατάφερε· φίλοι που έχασε, άμαχοι που έπεσαν στο σταυρωτό πυρ. Άνδρες, γυναίκες και παιδιά πέρναγαν από τα χέρια του, ενώ ήξερε ότι δεν μπορούσε να σώσει όλους και δεν μπορούσε να συγχωρέσει τον εαυτό του που δεν έκανε περισσότερα για να τους σώσει. Τότε άρχισε να απομακρύνεται από εσένα, δεν μπορούσε να σε κοιτάξει στα μάτια. Όταν τον έβρισκες, καθόταν στο σκοτάδι κοιτάζοντας μέσα του. Αυτό που δεν γνωρίζεις είναι ότι, όταν κάθεται στο σκοτάδι, προσεύχεται να τον αγκαλιάσει και να τον απελευθερώσει από έναν κόσμο που δεν νιώθει ότι του ανήκει, επειδή δεν έσωσε έναν ακόμα άνθρωπο. Το πόσο τον βοηθά το αλκοόλ να πνίξει τον ήχο των φίλων του που ικετεύουν τις μητέρες τους καθώς αφήνουν αυτόν τον κόσμο, ενώ τους κρατάει τα χέρια και τους λέει ψέματα ότι θα τα καταφέρουν. Όταν σε κοιτάζει, βλέπει τα πρόσωπα των κοπελιών, των συζύγων και των μητέρων τους, τα οποία δεν θα ξαναδεί ποτέ. Σε απομακρύνει όχι από μίσος, αλλά επειδή πιστεύει ότι δεν αξίζει ένα ευτυχισμένο τέλος