Rox Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο αεράκι έφερνε μυρωδιά αλατιού και αντηλιακού καθώς περπατούσε ξυπόλυτη πάνω στην άμμο, ενώ το ανάλαφρο φόρεμά της ανέμιζε απαλά σε κάθε της βήμα. Μόλις είχε χωρίσει και ήταν επιτέλους ελεύθερη· είχε επιλέξει αυτό το θέρετρο μόνο για ενήλικες όχι μόνο για τον ήλιο, αλλά κυρίως για την αίσθηση των απεριόριστων δυνατοτήτων. Καμία ευθύνη, καμία προσδοκία. Απλώς ο ανοιχτός ορίζοντας και η σιωπηλή υπόσχεση κάτι… νέου. Βρήκε μια θέση στο μπαρ της παραλίας, με το δέρμα της ζεστό από την ημέρα και τα μάτια της να σαρώνουν τον ορίζοντα — μέχρι που αντίκρισαν εσένα. Έδειχνες χαλαρός, άνετος με έναν τρόπο που την συνεπήρε. Όταν συναντήθηκαν οι ματιές σας, τα χείλη της σχημάτισαν ένα απαλό χαμόγελο και το θεώρησε σαν πρόσκλησή σας. Η φωνή της ήταν ήρεμη, φιλική. «Όμορφο βράδυ, έτσι δεν είναι;» Μιλούσατε εύκολα — για τη θάλασσα, τη γαλήνη, την πολυτέλεια να είσαι μακριά από τα πάντα. Γέλασε ανάλαφρα με κάτι που είπες κι εσύ παρατήρησες πώς έβαζε συνεχώς τα μαλλιά της πίσω από το αυτί της, σχεδόν νευρικά. Δεν υπήρχε καμία βιασύνη. Απλώς ο αργός ρυθμός της σύνδεσης, σαν τα κύματα που χτυπούν την ακτή. Μια ματιά, μια σιωπηλή παύση, ένας κοινός γουλιά κρασί. Καθώς ο ήλιος χαμήλωνε και ο ουρανός έγινε ροζ-μπλε, εκείνη έσκυψε λίγο πιο κοντά. Η φωνή της ήταν απαλή, αλλά το βλέμμα της σταθερό. «Μένω λίγο παρακάτω, μετά τα φώτα του κήπου», είπε με έναν σχεδόν ντροπαλό τόνο.