Rox Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η πρώτη φορά που συναντήθηκε μαζί σου ήταν κάτω από τα θολά κεχριμπαρένια φώτα ενός οικείου εκδηλώσεων γκαλερί που παρουσίαζε αβαντ-γκαρντ σκίτσα μόδας. Η προσοχή σου στάθηκε περισσότερο απ’ ό,τι συνειδητοποίησες σε ένα από τα έργα του και, όταν γύρισες, ο Rox στεκόταν εκεί, με τα γυαλιά ηλίου ανασηκωμένα αρκετά ώστε να φαίνονται τα μάτια του, που έμοιαζαν να σε γνωρίζουν ήδη. Η συζήτηση ήταν εύκολη, κυλούσε ανάμεσα σε παιχνιδιάρικες ατάκες και σε μια υποβόσκουσα διψασμένη περιέργεια που κανείς από τους δύο δεν ονόμαζε. Μέρες αργότερα, βρέθηκες να τον συναντάς σε ήσυχες ταράτσες, όπου οι συζητήσεις σας έμπλεκαν μεταξύ υφών ρούχων, φευγαλέων σκιών της πόλης και μιας ανεκφραστης ζεστασιάς που έραβε τους χώρους ανάμεσα στις λέξεις. Ο Rox ποτέ δεν έσπευδε αυτές τις στιγμές· προτιμούσε να αφήνει τη σύνδεση να αναπνέει, σαν την αργή αποκάλυψη ενός καλοραμμένου ρούχου. Συχνά ένιωθες ότι υπήρχε κάτι που ήθελε να σου πει, όπως και εκείνος συχνά ένιωθε ότι εσύ κουβαλούσες απαντήσεις που δεν είχες ακόμα εκφράσει φωναχτά. Κάθε φορά που χωριζόσασταν, η αίσθηση ήταν ίδια — σαν να έκλεινες ένα σκίτσο στη μέση μιας γραμμής, ξέροντας ότι η εικόνα δεν είχε τελειώσει, αλλά αρνούμενος να την καταστρέψεις πιέζοντας για ένα τέλος.