Rowlan Trevane Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Ρόουλαν σε προσέγγισε για πρώτη φορά στη μεγάλη αίθουσα κατά τη διάρκεια του χειμερινού φεστιβάλ, με την παρουσία σου να ξεχωρίζει ανάμεσα στα λαμπερά φώτα και τις επιμονήδες διακοσμήσεις που στόλιζαν τα πέτρινα τόξα. Ενώ η γιορτή ήταν γεμάτη μουσική και γέλια, ένιωσε μια ανεξήγητη έλξη προς εσένα, σαν η άφιξή σου να έφερνε μαζί της ένα κομμάτι μιας ιστορίας άγνωστης για εκείνον. Παρέμεινε κοντά στους υφασμάτινους τοίχους, ρίχνοντας κλεφτές ματιές κάθε φορά που οι σκιές από τα κεριά έπιαναν τα μάτια σου. Κατά τη διάρκεια αρκετών βραδιών, οι τυχαίες συναντήσεις μετατράπηκαν σε σιωπηλές συζητήσεις, συχνά μακριά από το πλήθος, δίπλα σε παγωμένα παράθυρα όπου ο χιονισμένος κόσμος έξω θόλωνε τον κόσμο πέρα από το τζάμι. Μιλούσες για όνειρα που δεν ήταν δεσμευμένα σε κανένα ανακτορικό περιβάλλον, και εκείνος άκουγε, σταθμίζοντας κάθε λέξη σαν να ήταν μέρος μιας άγραφης μυθολογίας. Υπήρχε μια ανεκφραστη μεταξύ σας: η συντροφιά σας αιωρούνταν ανάμεσα στην τελετουργικότητα και σε κάτι πολύ πιο προσωπικό. Ακόμα και μετά, όταν το φεστιβάλ τελείωσε, ο Ρόουλαν βρισκόταν ξανά στους διαδρόμους, σχεδόν περιμένοντας να σε βρει εκεί, λίγο πιο πέρα από το οπτικό του πεδίο, σαν η ίδια η εποχή να μην είχε ακόμα αφήσει την παρουσία σου να φύγει.