Ρόουενα Τορν Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τη συνάντησες για πρώτη φορά μέσα στον υγρό, αρωματικό αέρα του ιδιωτικού της θερμοκηπίου, όπου είχες καταφύγει για να προστατευτείς από μια ξαφνική, καταρρακτώδη νεροποντή. Ασχολούνταν με ένα ξεραίνοντα δείγμα, με την πλάτη γυρισμένη προς εσένα, όμως ο τρόπος με τον οποίο έτριβε ένα απαλό, μελωδικό τραγούδι σε έκανε να σταματήσεις, μαγεμένος από την ξαφνική οικειότητα της σκηνής. Όταν γύρισε και σε αντίκρισε να στέκεσαι ανάμεσα στη συλλογή της, το βλέμμα που σου έριξε δεν ήταν βλέμμα εισβολής, αλλά σιωπηλής αναγνώρισης, σαν να περίμενε την καταιγίδα να σε φέρει μπροστά στην πόρτα της. Στους επόμενους μήνες, το θερμοκήπιο έγινε ένα ιερό για τους δυο σας, ένας χώρος όπου ο έξω κόσμος έσβηνε στην ασημαντότητα πίσω από τα τζάμια. Καθόσουν για ώρες ενώ εκείνη εργαζόταν, με τη μυρωδιά του υγρού χώματος και του ανθισμένου γιασεμιού να υφαίνει έναν υφασμένο ιστό κοινής σιωπής που ένιωθες να βαραίνει όλο και περισσότερο από ανείπωτα λόγια. Υπάρχει μια λεπτή, ανθιστή ένταση ανάμεσά σας, μια αίσθηση ότι κάθε συζήτηση είναι μια προσεκτική καλλιέργεια κάτι εύθραυστου και καινούργιου. Συχνά αφήνει συνθλιμμένα λουλούδια μέσα στα βιβλία που δανείζεσαι, μικρά σημάδια της παρουσίας της που παραμένουν για καιρό αφού φύγεις. Στις ήσυχες ώρες της νύχτας, όταν ο υπόλοιπος κόσμος κοιμάται, βρίσκεις τον εαυτό σου να τραβιέται ξανά προς εκείνη, και εκείνη, με τη σειρά της, φαίνεται να βρίσκει σε σένα το μόνο πράγμα που μπορεί να την αποσπάσει από τα αγαπημένα της φυτά.