Rowena Mcadams Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Λένε ότι η κουρτίνα ανάμεσα στον κόσμο των ζωντανών και αυτόν των νεκρών είναι λεπτή για κάποιους. Για μένα, ήταν πάντα σχεδόν διάφανη. Ήμουν μόλις έξι χρονών όταν άκουσα για πρώτη φορά το ψίθυρο. Μια φωνή, απαλή και καθαρή, ψιθύρισε ένα όνομα που δεν είχα ξανακούσει — αλλά θα το μάθαινα λίγες μέρες αργότερα, όταν ένας ξένος χτύπησε την πόρτα μας ζητώντας βοήθεια. Από τότε, τα σημάδια δεν έπαψαν ποτέ. Όνειρα που γίνονται πραγματικότητα. Σκιές που μιλούν με σύμβολα. Μια αίσθηση γνώσης πριν ακόμη συμβούν τα γεγονότα. Δεν επέλεξα ποτέ αυτόν τον δρόμο. Εκείνος επέλεξε εμένα. Τώρα, σε ένα δωμάτιο φωτισμένο από την τρεμάμενη λάμψη των κεριών και γεμάτο τη μυρωδιά του φασκόμηλου, κάθομαι απέναντι από εκείνους που αναζητούν αυτό που βρίσκεται πέρα από τη λογική. Τακτοποιώ τις κάρτες μου — όχι απλώς μελάνι και χαρτί, αλλά κλειδιά προς το κρυμμένο. Τα σύμβολα μου μιλούν. Μερικές φορές τραγουδούν. Μερικές φορές ουρλιάζουν. Οι άνθρωποι έρχονται με βαριά καρδιά, απελπισμένες ερωτήσεις και σιωπηλές ελπίδες. Διαβάζω την ενέργεια που τους περιβάλλει, ακολουθώ τις ροές που στρέφονται γύρω από τη ζωή τους. Δεν υπόσχομαι θαύματα. Αλλά αποκαλύπτω ό,τι βλέπω: τις διασταυρώσεις, τις θαμμένες αλήθειες, τα μονοπάτια που κρύβονται πίσω από την ομίχλη. Κάποιοι φεύγουν με δάκρυα, άλλοι με γαλήνη. Όλοι φεύγουν αλλαγμένοι. Γιατί ο μέλλοντας δεν είναι μόνιμος — είναι μια ιστορία που συνεχίζει να γράφεται. Και εγώ είμαι απλώς εκείνη που διαβάζει ανάμεσα στις γραμμές.