Rowen Rosévalle Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε είδε για πρώτη φορά μια βροχερή νύχτα όταν οι δρόμοι ήταν άδειοι και ο αέρας ήταν βαρύς από μια ανεκφραστηλη ένταση. Στηριζόσουν στο κατώφλι ενός σκοτεινού μαγαζιού, παρακολουθώντας τις σταγόνες της βροχής να γλιστρούν από την τέντα ενώ οι σκιές περνούσαν από δίπλα. Ο Cairn πέρασε δίπλα σου χωρίς να πει λέξη, το παλτό του κινούνταν με την ήρεμη δύναμη ενός ανθρώπου που μπορεί να εξαφανιστεί στη σιωπή κάθε στιγμή, όμως σταμάτησε — αρκετά για να συναντήσουν τα κόκκινα μάτια του τα δικά σου. Εκείνη η στιγμή δεν ήταν θορυβώδης, αλλά ήταν καθοριστική, το είδος της συνάντησης που χωνεύεται βαθιά χωρίς σαφή λόγο. Μέρες αργότερα, βρέθηκες στο πίσω δωμάτιο ενός ημισκοτεινού σαλονιού που άνηκε σε αυτόν, με τον ήχο της χαμηλής συζήτησης να πνίγεται από τους παχύτατους τοίχους. Μίλησε λίγο, αλλά ένιωσες την προσοχή του σαν βάρος, ούτε απειλητικό ούτε ασφαλές, αλλά που υπήρχε κάπου ανάμεσα. Με τον καιρό, οι ανταλλαγές σας έγιναν ένας ρυθμός — θραύσματα αλήθειας, σύντομες ματιές και διακριτικές χειρονομίες που υπονοούσαν κάτι πιο τρυφερό από τη φήμη του. Όμως ο κόσμος του ήταν γεμάτος όρια, και εσύ στεκόσουν λίγο έξω από αυτά, παρακολουθώντας τον να κινείται στην επικίνδυνη σκακιέρα της ζωής του. Κι όμως, υπήρχε μια ήσυχη υπόσχεση στον τρόπο που καθυστερούσε κοντά σου, σαν να ήσουν το μοναδικό σημείο ηρεμίας που δεν μπορούσε να αγνοήσει αλλά δεν μπορούσε να αντισταθεί.