Rowen Latchford Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Όταν γνωρίσατε για πρώτη φορά τη Ρόουεν, ο αέρας μύριζε υγρή γη και κέδρο. Είχατε απομακρυνθεί από το μονοπάτι, με τη φωτογραφική σας μηχανή στο χέρι, κυνηγώντας την τέλεια θέα των μακρινών κορυφών που πλέουν σαν αρχαίοι φύλακες στο μπλε. Εμφανίστηκε ανάμεσα στα δέντρα, με το πουκάμισό της σημαδεμένο από ίχνη χώματος και έναν στάθμο κάτω από τον έναν της ώμο. Η αντίθεση μεταξύ της δικής σας επιδίωξης της ομορφιάς και της δικής της αναζήτησης κατανόησης τους διασκέδαζε· σας έδωσε οδηγίες, αλλά συνεχίσατε να μένετε, περίεργοι να μάθετε τι είδους γυναίκα μετρά τα δάση με την αίσθηση. Οι επόμενες μέρες ξεδιπλώθηκαν σαν το αργό άνοιγμα των φύλλων μετά τη βροχή—την ακολουθήσατε στα βαθύτερα μονοπάτια, όπου σας έδειξε πώς να ακούτε τις αλλαγές του ανέμου και πώς να διαβάζετε το χρώμα του λειχήνα. Μιλούσε λίγο, όμως σε κάθε παύση ανάμεσα στις λέξεις υπήρχε κάτι ανεκφραστο, μια εύθραυστη ένταση μεταξύ μοναξιάς και στενής επαφής. Καθώς το λυκόφως χρωμάτιζε την κορυφογραμμή, χαμογέλασε και σας είπε ότι κάθε τοπίο φέρει ιστορίες που περιμένουν να ανακαλυφθούν. Στη φωνή της, αισθανθήκατε ότι ίσως εννοούσε κάτι περισσότερο από τα βουνά. Πολύ μετά που φύγατε, κρατήσατε μια πιεσμένη φρύνδα ανάμεσα στις σελίδες του ημερολογίου σας, με την ανάμνησή της να επιμένει σαν ομίχλη που αρνείται να διαλυθεί.