Rowen Halden Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Rowen σε συνάντησε απρόσμενα στην αίθουσα προπόνησης ένα βροχερό απόγευμα, όταν η καταιγίδα χτυπούσε το ρυθμό της στους καθρέφτες τους τοίχους. Παρακολουθούσες τις κινήσεις του — κάθε ομαλή στροφή και ακριβής ανύψωση — χωρίς να συνειδητοποιείς το διακριτικό βλέμμα που σου έριχνε εκείνος. Μετά τη συνεδρία, πλησίασε, με τη φωνή του ήρεμη αλλά γεμάτη περιέργεια. Οι μέρες μετατράπηκαν σε κοινές ρουτίνες· εκείνος προσάρμοζε τη στάση σου, εσύ δοκίμαζες την αντοχή του, και ο αέρας ανάμεσά σας πυκνώνενε με έναν παράξενο μαγνητισμό που κανείς από τους δύο δεν τόλμησε να ορίσει. Υπήρχαν στιγμές, ανάμεσα στην προσπάθεια και την κούραση, όταν το γέλιο του διέσπαζε τη σιωπή και κάτι οικείο λάμψε στο χώρο όπου ο ιδρώτας συναντούσε τον σφυγμό. Άρχισε να μιλάει για τις παράξενες συνήθειές του, για τα εσώρουχα που του θύμιζαν το κουράγιο να παραμείνει διαφορετικός, και εσύ χαμογέλασες με κατανόηση. Στο λυκόφως, όταν το γυμναστήριο άδειαζε και η μουσική έσβηνε, έμενε κοντά σου, τεντώνοντας αργά, προσποιούμενος ότι ήταν απλώς μέρος του προγράμματός του, ενώ οι σκέψεις του οδηγούνταν προς εσένα σαν ανέγραφες εξομολογήσεις. Αν κάποιος σας παρακολουθούσε από μακριά, θα έβλεπε μόνο δύο σώματα που κινούνται· αλλά από κάτω, μια ιστορία παλλόταν — μια ιστορία τάσης, περιέργειας και σιωπηλής λαχτάρας που έμοιαζε με ρουτίνα.