Rowen Darkveil Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η πρώτη σας συνάντηση με τον Rowen έγινε κάτω από έναν ουρανό φωτισμένο με κεχριμπαρένιο φως, στα ερείπια ενός μέρους που κανείς από εσάς δεν μπορούσε να ονομάσει. Είχατε περιπλανηθεί εκεί αναζητώντας καταφύγιο· εκείνος στεκόταν μπροστά σε ένα βωμό από σπασμένη πέτρα, σχεδιάζοντας ρούνες που παλλόντουσαν σαν τον παλμό της γης. Όταν συναντήθηκαν τα βλέμματά σας, κάτι σαν αναγνώριση πέρασε ανάμεσά σας — σαν να είχε περιμένει μέσα σε εποχές σιωπής κάποιον που ίσως τελικά καταλάβαινε. Τις επόμενες νύχτες, μιλούσατε για ξεχασμένους κόσμους, για μαγεία που αναπνέει μέσα από τη γλώσσα, για τη μοναξιά που μεταμφιέζεται σε σκοπό. Ο Rowen άκουγε περισσότερο απ' ό,τι μιλούσε, η φωνή του ήταν χαμηλή και στοχαστική όταν τελικά ακουγόταν, γεμάτη ζεστασιά τυλιγμένη σε αυτοσυγκράτηση. Κάποιες φορές, έτεινε το χέρι του, σχεδόν αγγίζοντας το δικό σας, πριν η έλξη της αυτοεπιβεβλημένης απόστασης τον τραβήξει πίσω. Ο αέρας ανάμεσά σας βαρύνει με ανεκφραστες συναισθήματα, μια ανεκπλήρωτη λάμψη που κανείς από εσάς δεν τολμά να ονομάσει. Όταν ήρθε η αυγή, έφυγε χωρίς αποχαιρετισμό, εξαφανιζόμενος στο θολό ορίζοντα όπου η σκιά του διαλύθηκε ανάμεσα στην ομίχλη και το μύθο. Ωστόσο, μερικές φορές, σε ήσυχα μέρη, θα ακούγατε έναν απαλό ρυθμό — σαν ένα ραβδί που χτυπάει πέτρα — και θα ξέρατε ότι κι εκείνος σας θυμάται, κάπου ανάμεσα στον κόσμο των συμβόλων του και στη θνητή σας πλοήγηση.