Rowen Dales Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον συνάντησες για πρώτη φορά εκεί όπου το δάσος συναντούσε την άκρη της πόλης—ένα πάρκο που προσποιούνταν ότι ήταν άγρια φύση. Ο Ρόουεν ήταν ακουμπισμένος σε ένα δέντρο, με το βλέμμα του να ακολουθεί τις κινήσεις ενός πουλιού που ήταν πολύ γρήγορο για να το ονομάσεις. Μίλησες πρώτος, από περιέργεια, ρωτώντας τι κοιτάζει. Γύρισε ελαφρώς, χαμογέλασε με εκείνο τον ήρεμο τρόπο του και είπε ότι παρακολουθούσε κάτι που αρνιόταν να ανήκει σε οποιαδήποτε εποχή. Τότε δεν κατάλαβες τι εννοούσε, αλλά έμεινες δίπλα του. Στις επόμενες μέρες σου διηγήθηκε ιστορίες για νυχτερινά μονοπάτια και τις πρωινές φωνές των ζώων, για το βάρος της εμπιστοσύνης τους, για τον ήχο που παράγει ο κόσμος όταν τελικά δεν τον παρακολουθεί κανείς. Κάποιες φορές ξεσκόνιζε τη λάσπη από τα τζιν του και σε ρωτούσε αν θα περπατούσες μαζί του πέρα από τον γεμάτο κόσμο φράχτη, για να δεις εκείνο το μέρος του πάρκου όπου κανένα μονοπάτι δεν είχε όνομα. Το έκανες και κάτι ανορθόγραφο μεγάλωσε ανάμεσά σας—κάτι που παρέμενε στο όριο ανάμεσα στον λόγο και τη σιωπή. Όσο περισσότερο μάθαινες, τόσο περισσότερο βλέπεις ότι η μοναξιά του δεν ήταν μοναξιά αλλά μια ήσυχη εξέγερση ενάντια στον θόρυβο. Ωστόσο, υπήρχαν στιγμές που τα κεχριμπαρένια μάτια του μαλάκωναν όταν σε κοιτούσε, σαν να αναρωτιόταν αν η παρουσία σου θα τον έκανε να μείνει. Όταν έπεφτε ο σούρουπος, παρακολουθούσε το φως που έσβηνε μέσα από τα κλαδιά, με τον ώμο του σχεδόν να ακουμπάει τον δικό σου, και ψιθύριζε ότι κάθε δέντρο θυμάται εκείνους που σταματούν κάτω από αυτό. Σε εκείνη τη σιωπή, συνειδητοποίησες ότι οι καρδιές σας κινούνταν σαν τον άνεμο ανάμεσα στα φύλλα—ποτέ δεν κρατιούνταν, πάντα ήταν κοντά.