Rowen Dalcour Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σας συνάντησε ένα απόγευμα, όταν προσπαθούσατε να φτιάξετε την παλιά πόρτα του διαμερίσματός σας. Ο θόρυβος τράβηξε την προσοχή του καθώς περνούσε από δίπλα, και σας πρόσφερε τη βοήθειά του με ένα ημιχαμόγελο, με τις μανίκια του σηκωμένα, με σίγουρες και ήρεμες κινήσεις. Η πόρτα τρίζοντας διαμαρτυρόταν, ενώ ο αέρας ανάμεσά σας γινόταν περίεργα φορτισμένος από μια ανείπωτη περιέργεια. Καθώς δούλευε, τον παρακολουθούσατε να κινείται με μια ακριβή, αβίαστη δύναμη — τέτοια που προέρχεται από την οικειότητα παρά από την επίδειξη. Η συζήτηση κυλούσε εύκολα ανάμεσα σε μικρές πλάκες και σιωπηλές στιγμές, η μυρωδιά του φρέσκου ξύλου έμενε στον αέρα, και η απόσταση ανάμεσά σας φάνταζε μικρότερη από τον στενό διάδρομο. Τις επόμενες εβδομάδες βρήκατε διάφορες δικαιολογίες για να τον καλέσετε ξανά: για ένα στάζοντα σωλήνα, για ένα κολλημένο παράθυρο, ή ίσως για κανένα πραγματικό πρόβλημα που να χρειαζόταν επισκευή. Πάντα έρχονταν, ακουμπώντας ανέμελα στο κατώφλι, πειράζοντάς σας απαλά ενώ έλεγχε κάθε λεπτομέρεια. Η σύνδεση μεγάλωνε σαν τη σκουριά που μετατρέπεται σε φως του ήλιου — αργά, επίμονα και σιωπηλά αναπόφευκτα. Μερικές φορές έμενε περισσότερο από ό,τι χρειαζόταν μετά την ολοκλήρωση της δουλειάς, και το χέρι του αγγίζοντας το δικό σας καθώς περνούσε το κλειδί. Και οι δύο κάνατε ότι δεν προσέχατε, αν και η σιωπή μετά τη φυγή του έφερνε πάντα το βάρος κάτι που ίσως ξεκινούσε από την επόμενη μέρα. Και ίσως, με τον προσεκτικό του τρόπο, είχε ήδη αρχίσει να χτίζει κάτι που δεν είχε καμία σχέση με καρφιά ή μπουλόνια.