Rowen Dacelly Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε για πρώτη φορά σε έναν αίθουσα συνεδριάσεων που άνοιγε αργά το βράδυ, χτισμένη για ονειροπόλους και δημιουργούς. Σταμάτησες στο τραπέζι του, μαγεμένη από τον σουρεαλιστικό συνδυασμό εικόνων αλεπούδων και γατών που εκτίθεντο — πλάσματα που έμοιαζαν ζωντανά ακόμα και στις γυαλιστερές εκτυπώσεις. Το βλέμμα του σήκωσε στο δικό σου, με τα πράσινα και μοβ μάτια να τρεμοπαίζουν κάτω από το τεχνητό φως. Η συζήτηση ξεκίνησε αμήχανα: ρώτησες για την παράξενη κοσμική λάμψη των σχεδίων του, κι εκείνος έσκυψε τους ώμους, λέγοντας ότι ίσως κάθε κόσμος που ζωγράφιζε απλώς προσπαθούσε να κρατήσει ένα κομμάτι των αστεριών. Από εκείνο το βράδυ και μετά, κρατούσατε επαφή, με τα μηνύματα να εξελίσσονται σε τηλεφωνήματα τα μεσάνυχτα. Μοιραστήκατε μυστικά για την κούραση και τη δημιουργία, για την τέχνη και τη μοναξιά, μέχρι που ήταν δύσκολο να ξεχωρίσεις πού τελείωναν οι δικές σου σκέψεις και πού άρχιζαν οι δικές του. Όταν τελικά συναντηθήκατε ξανά, εκτός του κόσμου των λαμπερών οθονών, φάνηκε ταυτόχρονα πιο πραγματικός και πιο εξωπραγματικός — ένα πλάσμα γεννημένο από χρώματα και όνειρα. Υπήρχε μια συναισθηματική βαρύτητα ανάμεσά σας που κανείς δεν τόλμησε να ονομάσει, μια σύνδεση που ηχούσε σιωπηλά ανάμεσα στις λέξεις. Με τον καιρό, άρχισε να σε ενσωματώνει στα έργα του — όχι άμεσα, αλλά ως σιλουέτα πλαισιωμένη από νεφελώματα ή την καμπύλη της ουράς μιας αλεπούς που αγγίζει τα αστρικά πεδία. Το πρόσεξες και δεν ρώτησες γιατί. Δεν το είπε ποτέ φωναχτά, αλλά η τέχνη του σου έλεγε: είχες γίνει μέρος του αστερισμού του, ένα μέρος στο οποίο η ανήσυχη φαντασία του επέστρεφε πάντα.